Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na cmentarzu

Spadłam z krzesła
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

wiem, że nie mam uprawnień ale się wypowiem:)
podoba mi się.
jest taki plastyczny- działa na imaginację.
"niecałkiem samotni / niecałkiem żywi" to bardzo ciekawe
i oryginalne.

pozdrawiam!

Vera_Ikon

Vera_Ikon

Opublikowano
Opublikowano

Jestem na tak :)
Minimalizm w tym przypadku wymowny...
A może troszkę zmienić wersyfikację??

błądzimy po kolorowym morzu dusz
niecałkiem samotni

niecałkiem żywi
wycieramy z zapomnianych imion
kurz

pozrd i przepraszam za bałaganienie w nie swoim :)

Piotr Sanocki

Piotr Sanocki

Opublikowano
Opublikowano

A mnie się nie podoba (pierwsza strofa)! :)

Zbyt melancholijne skojarzenie na początku i końca strofy:

"błądzimy po tym
kolorowym morzu
dusz
niecałkiem samotni"

Może to jest wymowne, ale takie "niepewne stąpanie, po delikatnych piórkach" mnie nie przekonuje. Za mało życia w tym wierszu.
- A jeśli tak ma być? Mało życia w wierszu i egzystencji człowieka.
- W taki razie dlaczego "kolorowym morzu"? Dlaczego te może jest kolorowe? Czyż kolory nie są oznaką wigoru, nastroju, siły istnienia? Kolorowe drzewa, kolorowe kwiaty, kolorowe morze dusz -w tym przypadku jest to sprzeczne z zamierzeniem autorki. Czy oddalenie się od zasad - śmierć=czerń, szarość, cień? Dalsza część wiersza jednak tego nie potwierdza.

Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mitylene
      Uważność

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @violetta czyli jak większość kobiet:) :)
    • huzarc
      Północ i południe

      Przez huzarc · Opublikowano

      Wielka i prawdziwa historia przesuwa się bezszelestnie za słońcem rozpinającym dni niewiadomymi nocami.   Miasta wyrastają pośród pustyni w jedno życie wyrzeczeń, od ubogiej chaty w kosmiczny lot nowej potęgi, szybciej niż migawki w telewizji.   W jedno pokolenie pustkowia rdzy usiadły w miejscach fabryk. Ich echa jeszcze dudnią, ale to tylko nostalgia za gwarnymi ulicami – dziś na nich tylko śpią narkomani.   Deszcz ruga kamienie – one są ostatnimi ostańcami imperium.    
    • leszek piotr laskowski
      Mama, tata i ja.

      Przez leszek piotr laskowski · Opublikowano

      "Mama, tata i ja" Mamuś: Całe życie była bardzo bojaźliwa – i wstydliwa. Na stół przed myszą wskakiwała – i krzyczała. Zaklęła, przylała kablem lub pasem – czasem. Boga się bała lękiem bez miary – i Jego kary. Przy stole kuchennym siadała – i czytała brukowce, półpolityczne gazety – niestety. Pomagała, gdy potrzeba wymagała – pomagać umiała. Śmierci gigantycznie się bała – przestała, kiedy o tym, że umrze za pół roku, – się dowiedziała. Zmarła, już bez strachu, na taty ramieniu – ze śmiercią w pogodzeniu. Tata: Dzieciństwo wojennego wychowania – bez gadania! W rygorze zmian świata politycznym – tragicznym. Chodził wybranymi drogami swoimi – czasem i bocznymi. Odważnie, ale cicho na świat spoglądał – i go podglądał. Zagłębiał się w konkretach konkretów – bez bzdetów. Pomocny całemu otoczeniu – w milczeniu. Aż do odejścia mojej mamy, a żony jego – nagłego. Po tym się zaniedbywał i staczał – zdziwaczał. Telewizja i byle jadło go dopadło – ego mu przysiadło. Odszedł w moich objęciach miłości – w mej bezradności. I ja: Pora niebawem i na mnie przyjdzie – tak wyjdzie. Od dziecka te lekkoducha spojrzenia – w marzeniach. Piękno otoczenia, obserwacja życia – z ukrycia. Podsumować jak piekło na niebie – to oceniać siebie. Jaki ty byłeś temu wszystkiemu, – ciut sprośnemu? Zacznij od zalet, czy masz jakieś może? – ocenić nie możesz. Od wad spróbuj, wiesz, że masz wady – też nie dajesz rady. Samemu siebie nie umie się oceniać – po co coś zmieniać? Pozostaw znajomym i rodzinie – mokre opinie. W pośmiertnym orszaku je ruszą – i łzami osuszą. Leszek Piotr Laskowski.
    • wierszyki
      Moje Plemię

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Nie wpadło by mi do głowy takie porównanie :) widać jesteś plemienny z urodzenia :) Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • violetta
      Bądź po

      Przez violetta · Opublikowano

      @FaLcorN przyciągają mnie tacy chłopcy:) @FaLcorN fajnie by było umówić się na przyszłość, bądź po … gdzieś w umówionym miejscu:) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...