Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ręka do uścisku się wyrywa 

Ale nie ma komu...

Nikt mi swojej nie podaje 

...

Tylko trochę mnie to dziwi...

Odrobinę inna jestem 

Rękę chowam po kryjomu - 

Nikt nie widzi 

Może lepiej

 

Jestem tutaj obca 

Ruszam dalej

W długą podróż

Opublikowano

@Ewelina

Powiem Ci Mała, że masz ogromną lekkość w ujmowaniu tematu i formułowaniu myśli. A to jest przywilejem niewielu autorów wierszy. W jakiś magiczny sposób odnajduję się w tym utworze "sytuacyjnie"  :)

Niby w warsztatach ale tak szczerze mówiąc powinien wylądować w lepszej klasie. Nadaje sie pod każdym względem.

 

Pozdrawiam z uśmiechem  :)

Opublikowano

@Ewelina głębokie te Twoje wiersze

mają sens, myśl, przesłanie

żaden nie traktuje o banałach

żadna "sałata słowna" (no niech im tam - "metafory średnio zrozumiałe")

obserwujesz, czujesz, rozumiesz

i mądrze interpretujesz rzeczywistość

 

dlatego do Ciebie wracam :)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie wiem, co miał  @staszeko na myśli

(prześledziłam aktywność, ale odpuściłam śledzenie po pierwszej stronie :))

jeśli ktoś ma wybitnie mało czasu, szybkość jest podstawową funkcjonowania

utwory krótkie i sensowne - takie czytam

przydługa fikcja, abstrakcja - niestety nie dla mnie

wprawdzie są "Wyjątki"

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ale "Wyjątki" ostatnio jakoś rzadko tu publikują

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z tymi koncepcjami jest jak z ubraniem  — każdy wybiera tę, w której się dobrze prezentuje. Przymierz, zanim w niej pójdziesz na randkę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nabyłem inne zwyczaje

o uścisk dłoni już nie walczę

mam więc zegarek i wszystkie palce

 

;)

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...