Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Lustro daje i odbiera, 
to co mu przekażesz teraz.
W nim się kłębią dawne dzieje,
więc je przemyj co niedzielę.

 

W wodzie z solą zrób mu kąpiel,
niech co złe, do soli wsiąknie.
Tak zatrzymasz i demony,
co mieszkają z drugiej strony.

 

Chcesz ominąć nieszczęść szereg,
lustro myj w każdą niedzielę.
By być pięknym, młodym, zdrowym,
umyj je i problem z głowy!

 

 

 

Opublikowano

Przy lustrze to się tylko można nabawić kompleksów;) 

Jakoś tak mi się ułożyło ;P

 

Lustrzane piękno przemija z udręką

Lustrzana brzydota pęta nam mota

Warto się raczej przejrzeć ściślej

We własnym i cudzym umyśle

 

Opublikowano

@Kwiatuszek

Myślę, że wiersz zasługuje na punkt, bo trafia w sedno. Czytam już trzeci raz i układam nowe prawdy życiowe  :)

A propos lustra...Podobno kobiety po 40 tce nie powinny już patrzeć w lustro. Dzięki Ci Boże, że ciągle się czuję młodsza :))

 

Pozdrawiam...I życzę Weny...

Opublikowano

@aff Czasem autor ma na myśli dokładnie to co pisze, bez zbędnych kombinacji:-) Pozdrawiam!

@Elwira Też czuję się młodsza :-))) Dziękuję i pozdrawiam!

@Leszczym Takie mycie z solą to rytuał w dosłownym tego słowa znaczeniu. Dla naszych babć to był chleb powszedni a dla nas to czarna magia( choć nie dla wszystkich). Dziękuję i pozdrawiam!

@Rafael Marius Nie do końca to miałam na myśli pisząc o pradawnym rytuale. Twoja interpretacja jest bardzo ciekawa i nawet całkiem pasuje. Dziękuję i pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To jak żałoba, trzeba ją dobrze przeżyć. Świetny wiersz jak zwykle:):)
    • Przypomnij sobie te chwile, W których przeszywał ból, Chwile, w których promieniało szczęście, Chwile, w których lał się smutek, Chwile otulone żalem, Chwile odrętwiałe przez strach.   Co jakby o nich wszystkich zapomnieć? O błędach, O sukcesach? Zacząć od nowa? Obudzić się rano, W nie swoim domu, W nie swoim mieście, Z nie swoim ciałem. Bo przecież jeżeli nic nie pamiętać, To dlaczego nie samego siebie?   Od nowa nauczyć się poruszać mięśniami, Od nowa nauczyć się mówić, Od nowa nauczyć się jeść, Od nowa nauczyć się myśleć. Tworzyć nowe pomysły, Ideały.   Można wtedy wszystko… Tylko od czego wtedy zacząć? Czy jesteśmy na to gotowi?
    • Orzeł odfrunął   Nie żyję wspomnieniami, to one żyją we mnie. Choć skromnością nie grzeszę - butów w nadmiarze, obrazów bez liku, książki niedokończone, myśli splątane i ta dręcząca jedna czasem przeczołga mnie.   Wtedy spada deszcz. Deszcz wspomnień zaczyna się kapuśniaczkiem, by ulewą się zakończyć.   Czy mieli czas by z dzieciństwem się pożegnać? Pierzyna była wtedy za ciężka, chociaż na zewnątrz siarczysty mróz był. Dźwigali więcej niż dzisiaj widzieć chcemy - odpowiedzialność za przyszłe pokolenia. W mojej duszy pozostał ich lęk, mrok skrywany w naszych ciałach, nogi jak z waty, ich upór i nadzieja. Tam musi być bezpieczniej.   Zostawili łąki zielone nad Bugiem, co w legendy obrosły, by baśnią stać się.   Kto dzisiaj o nich pamięta?
    • Przyniosłam Ci wszystko co miałam, lecz wybacz, że znów tak niewiele. Nie umiem zawierzyć do końca i pragnień od życia oddzielić. Więc w dłoniach zanoszę jak bukiet, litanie prośbami związane, z nadzieją co nocą upada, a świtem, niezmiennie powstaje.
    • @Czarek Płatak   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...