kiedy mówię że cię kocham

[tetu]

noc rozrzuca gwiazdy - są ciężkie
spadająca rozbija ukamienowane słowa
tabliczka z napisem: alea iacta est
rozpada się na kawałki

 

odłamek trafia w oko i 
transcendentalne traumy wypływają  
musisz zmierzyć ich wielkość

 

prawda absolutna różni się od twoich wierzeń 
sięga tego co najczystsze

 

pomimo różnych form 
najbardziej plastyczny jest czas
znalazł w tobie diabła

 

więc kiedy mówię że cię kocham
przekraczam granice 
nieokreślone pozwala się określić

 

i to jest ta przestrzeń być może próżnia 
gdzie archetypy wrastają w misterność 

 

 

 

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To wiersz kilkukrotnego czytania. Faluje, wymaga powrotów, aby zidentyfikować, czego dany fragment dotyczy. Tym razem, Tetu, nie nadążam. Jestem za mała i tracę uwagę, choć tradycyjnie piszesz ciekawie.

Pozdrawiam ciepło, bb

 

PS Ale: jestem ułomna w miłości, może dlatego nie rozumiem. Znam słowa, ale rozbryzgują się po niebie. 

[violetta]

Gdy jest miłość, to już jest wszystko.

[Starzec]

@tetu Każdy wzorzec ,to misterność, więc nie może być w próżni....

Pozdrawiam:)

[Lahaj]

@tetu wow! Mega. Takie coś to jest coś. Kochanie potrafi zbliżyć. Przeżyć coś w złudzeniu bliskości interfejsów indywidualnych świadomości. Pozdro 

[tetu]

@beta_b Nie do końca rozumiem zacytowany przez Ciebie fragment. Wygląda to tak, jakbym napisała, że czas pozwala się określić, a takiego stwierdzenia w tekście nie ma;) Więc nie wiem co z tym czasem i określeniem, ale nieistotne.

Po pierwsze primo, nie jesteś za mała (nikt z nas nie jest). 
Są wiersze, które przyswaja się od razu, takie nad którymi się myśli, które za tobą chodzą, takie które warto przepracować (przynajmniej ja tak uważam) i takie, których za cholerę nie da się rozwikłać tzw herma. 
Nie dziwię Ci się, że tutaj nie nadążasz. Gniot ma podłoże trochę filozoficzne;) W końcu nie każdy czyta Kanta, czy Yunga:) 
Wiersz po napisaniu wydawał mi się mocno techniczny i żeby taki nie był, zmieniłam tytuł i parę miejsc, wplotłam czynnik ludzki o charakterze emocjonalnym. Kantowanie, bo tak brzmiał tytuł w pierwowzorze początkowo wydawało mi się fajnym pomysłem, ale obawiałam się, że pójdzie to nie w tym kierunku jaki bym chciała. Kant, czyli blef, a nie o to tutaj chodzi.   

Po drugie primo, każdy z nas ma swoje ułomności. Jeden rozumie to, inny tamto. Nie bądźmy dla siebie zbyt brutalni. W każdym z nas jest piękno i archetypy mają sposób na to, by wrastać w to piękno. Serdeczności BB. 

 

@violetta dziękuję za komentarz i poczytanie.

 

@Starzeczależy jak na to spojrzysz. Okiem Kanta, powiedziałbym, że powinniśmy to przyjąć bez dowodu, jako założenie, zaś okiem Yunga, to motywy, obrazy występujące w naszych snach, fantazjach, deliriach, mające nierzadko znaczenie symboliczne. Dzięki za wgląd. 

 

@Olaf Gawryluk bardzo pozytywnie mnie zaskoczyłeś tym komentarzem.
Spodziewałam się łomotu, niezrozumienia, ewentualnie braku odzewu, a tu proszę, przyszedł i wyłowił co nieco:)
Przeżyć coś w złudzeniu bliskości... no, to jest trop i fajnie. Gniot jest taką moją wariacją na temat granic ludzkiego poznania. Odwaliło mi po filozoficznych lekturach, aczkolwiek uważam, że i tak było warto:) 
Pozdrawiam serdecznie. 

 

Wszystkim zainteresowanym moc pozdrowień. 
-------------------------