Agorafobia _ ?

[kasia 3kowalska 3]

Spokojnie - jak w codziennej szarości ludzkiego ssaka
z nadzieją na taki sam, bezbarwny dzień – wymykam się z domu.
Jeszcze mnie nie zauważyła, jeszcze życie człowieka mam
i świta mi w głowie promiennie radosna myśl, że uda się
ten jeden jedyny raz być ludzkim ssakiem.
Oczy nieustannie liczą płytki,
Rękom nakazuję: na przemian!
Nogi bezwolne – pchane tylko komórkami mózgu – chodzą.
Dzisiaj mój cel – przystanek,
Dojdę, nie dojdę, dojdę, nie dojdę, dojdę?
Jestem!– Zuch! – Wiwat Polska!
Cholernie ciężko było
Cholernie się udało
Moja muskulatura pada z zajebistego wysiłku
Moja dupa ciężka jak z ołowiu – siada na tej pieprzonej ławce!
Krogulczo opuchnięte palce dotykają obślizgłego drewna,
tak dużo ssaków na nim siadało – rzygnę!
Mordy swoje we mnie wlepiają: – widzę! widzę!
Muszę uciekać. Nienawidzę świata!
Ja nie jestem taki jak wy.
Płaz Gad Psie szczenię – to właśnie ja.
Oo! Trawa, jaka zielona. Ślicznie.


PS'Już raz mi powiedziano (właściwie dwa razy), że mój wiersz (nie ten) to nie wiersz. Niech więc ten nazwany zostanie PROZOWIERSZ.