Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

koniec dnia

izabela799
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

izabela799

izabela799

Opublikowano
Opublikowano

mgła tajemnicą miasto okryła
czerwony zachód zamyka dzień szary
dzieci nie będą po dworze biegać
kończą się ich beztroskie zabawy

czerwony zachód zamyka dzień szary
pełen radości i trosk przeróżnych
kończą się ich beztroskie zabawy
okrzyki w cichej nikną czeluści

pełen radości i trosk przeróżnych
życie się toczy ciągle od nowa
okrzyki w cichej nikną czeluści
noc świat zamyka w swoich ramionach

życie się ciągle toczy od nowa
kolejne marzenia się spełniają
noc świat zamyka już w swoich ramionach
księżyc świeci nad nami czuwając

kolejne marzenia się spełniają
mgła tajemnicą miasto okryła
księżyc świeci nad nami czuwając
dzieci nie będą po dworze biegać

4

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • huzarc
      Ness

      Przez huzarc · Opublikowano

      @Proszalny To co płynie nas napędza. O tym myślę po lekturze.
    • huzarc
      Szklany sufit

      Przez huzarc · Opublikowano

      @leszek piotr laskowski Czasem szklany sufit, czasem pustka czterech ścian.
    • w0lfy77
      Takiem ci pieśni śpiewał

      Przez w0lfy77 · Opublikowano

      Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu    Całuję ziemię ojczystą,  Choć ją przeklnąłem, rzekomo nieczystą….   Ja tułacz, ja wygnaniec wieczny  Moja przystań z tego samego prochu  Ulotna jak to ciało Więc, czy gdyby w proch wreszcie się przemieniło…. Czy ten tułacz, ten wygnaniec Zamknął na raz spokojnie w szkatułce czystego Eteru!   Gdyby tylko tak się stało….  Ale inną mi dało fatum Mojrę Czy też długa jej nić?  Czy krótka zatem? Nie odgadnę tego zawczasu, drżę jeszcze przed grobem!  Bogowie!    Głupi tułacz i wygnaniec,  Więc padnę na kolana wam!  Splotłem dawno białe ręce   Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu   Błagałem o pomyślną nić dla tej prządki  By mi plotła same cuda,  I wtedy gdy się niebo z chmurami ciemne rozszalało  Bure, mocną łzą o szybę uderzało    Ja tułacz, ja wygnaniec  Wieczny nieprzyjaciel nietrwałego Edenu    Tedy czułem twą opatrzność!  I wiedziałem, i wiedziało moje głupie serce!    Gdy się niebo rozszalało… złapałem was za ręce, Bogowie  A w te wiosnę ptaki latały nisko, samoloty latały nisko, nuciłem tę samą tkliwą piosnkę    O, Bogowie!  Rąk wam jeszcze nie składam do grobu,  Ani nóg, ani serca nie dam wam jeszcze w aloesowy liść!   Tylko nucę, nucę i nucę  Patrzę na niebo szukam - znak  Jeżeli powiesz, że tak…  To tak!    Ja wieczny tułacz Wieczny wygnaniec    Nie puściłem waszych rąk W głowie mam tą samą piosnkę Z dokładnością szła ona tak…   Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu   
    • Christine
      nienasycenie miłością

      Przez Christine · Opublikowano

      @Migrena   Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka.  Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam. 
    • huzarc
      Przejście

      Przez huzarc · Opublikowano

      @A.Between Obraz świata wyśnionego, nie ma go, ale czujemy, że taki mógłby być.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...