Zawiść

[koralinek]

Punkcik pary w przekonaniu trwa,

że los gorzki zgotowany ma;

patrzy smętnie w tonie fluktuujące 

pełnią życia - jak kwiaty na łące.

 

Kropla w morzu wzdycha raz po raz,

że dotknięta jest wielością zmaz;

wnet spogląda w zamieć gdzieś toczącą

niebo dumne, a pustkę - gryzącą.

 

A śnieżynce żalu naszło w czas,

że to wszystko jeden wielki kwas;

w ruchu rzuca czasem wzrokiem w ziemię,

tam, gdzie błogo, statycznie śpią cienie.

 

Okruch lodu w melancholii drwi,

że zostały mu zamknięte drzwi;

w piękny taniec nad czajnikiem zerka -

kłębów żywych czaruje go gierka.

 

Żadne z nich nie spojrzy w swoje wnętrze,

w myśl, co nazbyt skromnie śpi na piętrze -

że to wszystko - po dzień wieków trwa,

że to wszystko - jedno imię ma.

23 XII 2022

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 11 Stycznia 2023 przez koralinek (wyświetl historię edycji)

[Giorgio Alani]

@koralinek Nie jestem do końca pewny, o czym jest ten wiersz.

Jednak mimo wszystko mi się podoba.

Pozdrawiam 

[koralinek]

@Giorgio Alani można na to spojrzeć pod kątem tego, co łączy wszystkie te elementy i czemu tak się przechodzi z jednego do drugiego