Miłość

[Ikar z powpiołów]

Jak dziecko ufne miłość Ci swą daje,
I czekam aż miłość dostane w zamiane.

Serce swe oddaje w ręce twoje,
bo wiem że go nie wyrzucisz, nie złamiesz.
Wiem że przyjmiesz i oddasz mi swoje.

Kocham Cię przez wieki.
Kochałem bo byłaś,
Kocham bo jesteś,
I będe kochać bo będziesz.

[natalia]

poświęcę się dla dobra sprawy... bo aż oczy więdną Ikarze!

Po pierwsze błędy, to już nawet literówki nie są, rażące błędy!

Jak dziecko ufne miłość Ci swą daję,
I czekam aż miłość dostanę w zamianę.

Serce swe oddaję w ręce twoje,
bo wiem że go nie wyrzucisz, nie złamiesz.
Wiem że przyjmiesz i oddasz mi swoje.

Kocham Cię przez wieki.
Kochałem bo byłaś,
Kocham bo jesteś,
I będę kochać bo będziesz.

Po drugie powtórzenia, aż mdło tu od twoje, swoje, swe... kochania i bycia.
Po trzecie niepotrzebne inwersje, choćby w pierwszym wersie.
Po czwarte zwrot "w zamianę", mówi się raczej "w zamian" nie rozumiem skąd coś takiego.
Po piąte niekonsekwencja przy używaniu wielkich liter "Cię" "twoje" albo wszystko wielkimi, albo żadne.

Wiersz nie jest odkrywczy, porywający, czy nawet klimatyczny. Użyciem prostych słów przekazujesz prostą rzecz, a moim zdaniem nie powinno się tak robić. Wiersz miłosny, gdy oddawany jest do czytania nie tylko ukochanej, ale i innym czytelnikom, powinien coś im dawać, a ten właściwie nic nie daje, nie oddziałuje na wyobraźnię, myśli, głębsze uczucia.
Jest bo jest i takim go nie zapamiętam. Polecam zabawę słowem i formą przekazu dla uzyskania lepszych efektów :) Powodzenia.

och, jeszcze tytuł... wiesz, że gorszego już byś nie znalazł? tytuł powinien wabić, może trochę odkrywać treści, przesłania, ale nie wprost mówić o czym jest cały wiersz! Do tego o miłości...

[Donika Kuźniewska]

ojej puste, płytkie i wogóle mi nie podchodzi