Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gdzie znaleść oazę

andrew
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano

Gdzie znaleźć oazę 

 

gdzie znaleźć 

oazę zrozumienia 

 

świat w beztrosce 

zmieniający nastroje 

otacza nas tuli 

mami szczęściem 

lub zdaje się nas 

nie dostrzegać 

 

wiara zaufanie 

otacza nas porywa 

wypełnia wnętrze 

daje nadzieję 

 

siejesz słowa 

uśmiechasz się miłujesz 

nigdy nie wiesz jakie 

będą owoce lubisz 

mandarynki okazują 

się cierpką pigwą

 

11.22 andrew

2
andrew

andrew

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Lubię siebie  

lubię siebie ale nie
więcej jak Ciebie
więc nie musisz
być zazdrosna

czuję się z sobą
bardzo dobrze
z nikim mi się
tak wspaniale
nie rozmawia
i dyskutuje

sprzeczki mogą
być wzorem kultury

nie ma
przepychanek
słownych
krzyków używania
nieodpowiednich słów
ot spokojna wymiana
nawet całkowicie
odmiennych zdań

najpiękniejsze
jest to że prawie
zawsze dochodzę
z sobą do
porozumienia

tylko wyjątkowe
sprawy odkładamy
do przemyślenia
nawet wtedy
rozstajemy się
w przyjaźni

11.22 andrew

 

Dziękuję za wpis

Pozdrawiam, życzę miłego popołudnia. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Niech ktoś wytłumaczy mi…

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Piękna metafora lata i jesieni jako dwóch przeciwstawnych trybów przeżywania - natchnienia i nostalgii, wiersza i prozy. Obraz furtki zostawianej dla kogoś, kto nie wróci, jest bardzo emocjonalny. Podoba mi się ta forma pytań retorycznych, które nadają całości rytm niepokoju. Bardzo podoba mi się. :) Pozdrawiam. :) 
    • _M_arianna_
      Pyry, ziemniaki

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      A daje i Nil: bulwy by w Lublinie - jada.   Łoi co kanar - grule - welur gra na kocioł.   Iks, ul, kanon, a pyry - rypano na kluski.   Stare, Ibo: kartofle elf o trak obiera...ts.   Ziemniaki, Kain - me, Izy...   I na prażynki - pi(ę)kny żar, pani.   A na puure - żeru - u pana.        
    • Berenika97
      ...

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Wiersz czyta się trochę jak kadr z mrocznego filmu - zaczyna się od szerokiego planu, by na końcu uderzyć  ostrym zbliżeniem. Pierwsza strofa angażuje zmysły - sprawia, że leśna przestrzeń staje się gęsta i niemal namacalna. Natura jest tu spokojna, ale podszyta subtelnym niepokojem. W drugiej części krajobraz zaczyna jednak ożywać, a las staje się drapieżny. Świetny jest ten moment przejścia od kontemplacji przyrody do brutalnej, surowej fizyczności. Jeżyny raniące łydki i krew spływająca wzdłuż palców wyrywają z onirycznego klimatu do ciała i bólu. Natomiast puenta - słowo - "zliż" wszystko zmienia. Z ładnego obrazka natury w niezwykle intymną interakcję, bo w tym gęstym lesie nie jet się samym.  Niezwykle plastyczny, gęsty od emocji i po prostu świetnie napisany wiersz. Zostawia z poczuciem fascynującego dyskomfortu.
    • Charismafilos
      Roch, prasa i groch

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Na Grochowie mieszkał sobie Roch Miał on prasę, którą łuskał groch Aż tu prasa się zepsuła Grochem Rocha w twarz opluła No mój Rochu! Przy robocie nie bądź śpioch!   @Annie @jan_komułzykant koszerne teraz? ;)
    • Berenika97
      W pigułce

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Radosław   Ładna metafora, ale struna, którą się przeciąga za mocno, w końcu pęka. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...