Związanka

[Lidia Maria Concertina]

Księżyce skarżą się na lód bez whisky. 

Późne lato  ...
Przemijam tuż obok przemijania
Jestem bezdrożem w przestworzach siebie
Opuszczam dom.

Ludzie piszą haiku i długie poematy ponieważ wiedzą, że umiera się często i z głupią myślą: "Nie teraz!!! Błagam, tylko nie teraz!!!" A w tle skowyczą kolosalne rachunki i niespłacone długi.
I kończy się papier toaletowy i sól.
I ileś lat życia.
Jeśli była w nim miłość - to dobrze.
Jeśli tylko kradzież i ciągły brak - też ujdzie.

Ważne, że był krwioobieg i jakiś stosunek do kościoła, leasing i korzystne raty oraz seks "bez lub z" i coaching z origami.
To istnienie.
Naprawdziwe.
Ciekawy neologizm.
Wciąż brakuje mi wiersza, który zaginął w przepastności cyfrowego okrucieństwa.
Pt. "Ja?" 
Jeszcze tu jestem.
Że spokojem obserwuję, jak nic się nie zdarza.
Przystaje obok mnie życie i że zdziwieniem upewnia się: " nadal tu na mnie czekasz?"
Nie.
Bo czekałam całe życie.

Coś się rozbiło, ale jestem w jednym kawałku.
Już wieczór, głowię się, żeby jakoś to wszystko sensownie poskładać. 
Marmurową wazę pełną orchidei.

Myśli! 
Brakuje im tylko jednego kawałka: tego z życiem.