Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Spotkanie

Manek

Przez Manek
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Manek

Manek

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Spotkanie

 

 

Niebieskie niebo, szumiały lasy,

Czekałem ja na lepsze czasy,

Wiatr w polu nosił żółtawy kurz,

I świeża wiosna była tuż tuż.

Cicho przysiadła sobie na miedzy

Ja nie patrzyłem, w mojej niewiedzy

Tak właśnie było, drogi mój bracie,

Siedziałem sobie w ciepłej mej chacie.

Te gibkie ciało, ruchy kocurze,

Kroczyła żwawo poprzez podwórze.

Rozkołysana, w krwistym uśmiechu

Mnie zapraszała do tańca w grzechu.

Była przy progu, do drzwi kołatała,

Pragnęła duszy i mego ciała.

W pląsach zalotnych, ach niespokojna,

W pół uchwyciła. Jej imię wojna.

 

 

 

Marek Thomanek

2022

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Manek (wyświetl historię edycji)
6
Manek

Manek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem. To po pierwsze dlatego, że już jestem odrobinkę starszy, a po drugie nie mieszkam w kraju już od wielu lat. Dlatego nie znam waszego młodzieżowego języka. :-)

Ale chętnie się poduczę. Jakby co, to zwracaj mi uwagi na ten temat.

Chociaż muszę tutaj zaznaczyć, że używam często w moich wierszach bardzo starych archaizmów, których się nawet za moich czasów nie używało.

Edytowane przez Manek (wyświetl historię edycji)
  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 64. To, co nas wypełnia

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • Berenika97
      gęste cienie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
    • Gra-Budzi-ka
      W pewnym sklepie

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • LessLove
      Silna

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • Berenika97
      wycofany z obiegu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...