O człowieku, który zjadł swoją obecność

[Dekaos Dondi]

 

O dnia, kiedy to spożył pierwszy kęs, już nie mógł przestać. Jego obecność bardzo mu zasmakowała. Zjadał ją coraz bardziej łapczywie, a przez to, z każdym dniem, mniej ludzi go rozpoznawało. Nawet stojące wokół, rodzinne członki. Odczuwał przykrość z tego powodu, ale nałóg spożywania obecności, odczuwał silniej. W końcu, po ostatnim kęsie, nawet własny pies go nie poznał.

 

Na drugi dzień, znalazł paczkę przed drzwiami. W środku było antydotum, oraz informacja, by używać z umiarem, po trochu.

 

Po pierwszym kęsie, pies go rozpoznał.

 

Zatem spożył łapczywie wszystko...  wyszedł na ulicę… i nagle umarł.

Zjadł swoją rozpoznaną obecność, raz na zawsze.

[NNN]

@Dekaos Dondi  bardzo ciekawe. Lubię Topora i troche mi to przypomina, ale bardzo oryginalny koncept. Warte rozbudowania.

[GrumpyElf]

@Dekaos Dondi Ciekawie. Tytuł skojarzył mi się z "O człowieku, który pomylił swoją żonę z kapeluszem" Sacksa.  

Krótka forma sprawia, że bardziej to brzmi jak zagadka. Prosi się o rozwinięcie. 

[Dekaos Dondi]

NNN↔Dzięki:)↔Czasami coś mnie dziwnego najdzie:)↔To miało być w zamyśle, dłuższe opko.

ale jakoś nie miałem pomyślunku, po temu:)↔Pozdrawiam:)

±

GrumpyElf↔Dzięki:)↔Ano w sumie - nie o rybę chodzi – faktycznie coś z zagadki ma:)

Jakby jeno niedopowiedziany, aczkolwiek... ostateczny szkic:)↔Pozdrawiam:)