Mały, biały domek cz.III

[Kwiatuszek]

      Granatowo - szare chmury zbierające się nad lasem i przenikliwa cisza zwiastowały tylko jedno. Nadchodziła burza. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, w końcu burza w sierpniu to normalność, gdyby nie to, że nie padało od trzech tygodni. Nie znosiłam upałów. Mimo, że lubiłam czasem się poopalać i pływać w jeziorze to wolałam bardziej chłodną pogodę. Dlatego wizja burzy na horyzoncie obudziła we mnie nadzieję.
         - Deszcz! Nareszcie! - pomyślałam. - Wreszcie będzie można normalnie oddychać! - z niecierpliwością wpatrywałam się w coraz groźniej wyglądające niebo. Robiło się coraz ciemniej a przenikliwą ciszę zaczął zagłuszać porywisty wiatr. Można było wyczuć rześkość deszczu, w którą wmieszana była woń ryb i tataraku z pobliskiego jeziora. Niesamowita kompozycja zapachowa wyczuwalna tylko przed deszczem i znajoma tylko tym, którzy wychowali się nad jeziorem.
           Wzięłam głęboki oddech i z tarasu małego, białego domku przeniosłam się dwadzieścia pięć lat wstecz. Siedziałam razem z tatą nad taflą szaro-błękitnej, delikatnie falującej wody. Mieliśmy wędki i jak co wieczór łowiliśmy ryby. Kochałam te nasze wspólne wypady. Życie piętnastolatków w tamtych czasach tak bardzo odbiegało od życia w naszym świecie. Nie było telefonów, komputerów i zdecydowanie więcej czasu poświęcaliśmy na bratanie się z matką naturą.
               Zapach ryb i tataraku nigdy się nie mylił. - Chodźmy już lepiej - powiedział tata.
- Zaczyna kropić i widzę, że burza przedrze się przez jezioro a wtedy lepiej żebyśmy już byli w domu. Lubiłam burze, ale tata miał rację. Zdecydowanie bezpieczniej podziwiać takie zjawiska przyrody z domu.
Nagle potężna błyskawica rozświetliła niezbyt pozytywnie nastawione niebo. Towarzyszący jej, rozdzierający grzmot wybudził mnie z zamyślenia i w ciągu sekundy przeniósł z powrotem na taras mojego małego, białego domku...
      
      
  

[Ana]

@Kwiatuszek :) 

[Kwiatuszek]

@Ana Dziękuję za serduszko:-)

[Rolek]

Jeszcze!

[Kwiatuszek]

@Rolek Postaram się, dziękuję:-)

[Tectosmith]

@Kwiatuszek  Ładnie. :-)

[Kwiatuszek]

@Tectosmith Dziękuję serdecznie! :-)

[Corleone 11]

@Kwiatuszek

 "(...) a przenikliwą ciszę zaczął zagłuszać porywisty wiatr. (...)" Nooo...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

   Pozdrawiam serdecznie. 

[Kwiatuszek]

@Corleone 11 Ale, że dobrze czy niedobrze:-) Znów odezwała się we mnie 5- latka haha

[Corleone 11]

@Kwiatuszek

   Oczywiście, "(...) że dobrze (...)" - powyższe zdanie jest stylistycznie bardzo dobrym.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.