Zachmurzenie

[Miriam]

Siedzi na łóżu zdrętwiała postać, 

Jej oczy wpatrzone w mrok za oknem  

świecą się od potoku łez.  

Cierpnie jej noga, dusza i serce, 

Cierpią jej dłonie ciało i krew.  

W lustrzanym odbiciu nie widzi siebie, 

W lustrzanym odbiciu przegląda się. 

Świec nie zapala, wody nie pije,  

Jest cała mokra od własnych łez. 

Po głowie ją bije, 

Myśl zaniechana, 

Kotłują się myśli 

Gotuje się krew. 

Myśli o ostrzach, słowach i czynach, 

Już zapomniała kim człowiek jest.  

Lęka się siebie, lęka się świata 

To bratniej duszy potrzeba jej.  

Odeszła od siebie, odeszła od Pana,  

Może miłości brakuje jej.  

Zapadnie w sen, prędzej czy później, 

Z bolącą głową obudzi się.  

I tak już będzie, aż do spotkania, 

I tak już będzie, aż odejdzie w cień. 

Edytowane 3 Października 2022 przez Miriam (wyświetl historię edycji)

[Giorgio Alani]

@Miriam Dziwi mnie, że nikt jeszcze nie polubił tego utworu. Moim zdaniem jest naprawdę dobry. 

Pozdrawiam 

[Rafael Marius]

@Miriam I ja takie doświadczenia miałem zarówno co do nastroju, jak i braku odbicia w lustrze w dosłownym i przenośnym znaczeniu.
Jeśli to Twoje własne to współczuję.