Morze stokrotek

[Quidem.art]

Mokrą od łez kotarę nocy
Złotym grzebieniem rozczesujesz sobą,
A w kryształowych kroplach rosy
Łąkę stokrotki okrywają młodą.

 

Objęłaś mnie, gdy świtem dzień 
Otulił cień rozpaczy,
I płynę przez snów nowych kres,
A czas jak ja się ślimaczy. 

 

Na fali fal nie patrzę w dal,
Bo dziś już najważniejsze,
Że jesteś tuż obok szczęśliwych słów 
Ciszą od marzeń lżejszą.

 

Burz będzie w bród, drabiny kłód, 
Kamienna droga czeka,
Tu tylko my, gorący lód 
I brzasku świateł rzeka.
Do sennych ust dobiega tchu
Leniwa myśl od serca,
Że dobry Bóg zrobił, bo mógł,
I w losu oddał ręce 
Pięknego jak Ty człowieka. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

TO na końcu to zupełnie nie rozumiem po co i naco, i do czego. Zakładam, że niedowidzę.

[Quidem.art]

@Phuruchiko na niektórych sprawach niestety wiek ma znaczenie. Rekurencja stokrotek w zroszonych pryzmatach to wszechogarniająca miłość kiedy osoba która kochasz inspiruje cię do wszystkiego od wielkich haseł po sprawy drobne jak listek trawy.. A że łąka młoda bo miłość właśnie wzrasta, Jak wiosenna trawa. Pozdrawiam

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To też bardzo zrecznie napisane. --- Faktycznie nie dostrzegłem, że to młodą łąkę chodzi :-)   Również pozdrawiam.

[violetta]

Wszyscy jesteśmy piękni.