Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

odliczanie punktów alfabetycznych

Czarek Płatak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

odliczanie punktów alfabetycznych

 

czysta dziura gołębi zalewa mi filmy 
zrobiłbym to dla rosy w której się rozwijasz
za łoża cynamonowe które przysiadłaś
zostałem o świcie i półprzezroczystym
spalonym umbrze na zewnątrz komina
deszcz pełen kropel

 

pytałaś mnie co też tam kot wzbogaca
łapką?
odpowiadam  - mięsień o tym wie

 

ja wziąłem na siebie spragnionych łotrów
perli się lód do mojego soku
oni wszyscy są mężczyznami
ścianami w których powstają fale wymachu

 

ale nawet statek nie wystarczy 
żeby mnie nadziać i zatrzymać
z podziałów twojego objawienia

 

w kierunku prądów które czekają
na mnie tory kolejowe 
ponownie się pokrywa
wdycha
nie wraca

 

Edytowane przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)
4
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję przeserdecznie i tak samo pozdrawiam 

Dziękuję. Przede wszystkim staram się nie stać w miejscu i nie powielać siebie samego. To byłaby straszna nuda. 

Pozdrawiam 

Te mnie zawsze ciekawią ;] 

Pozdrawiam 

Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Gdybym rzeczywiście zostawiał dla siebie to raczej bym tego nie upubliczniał.

Sęk w tym, że nie lubię podawać odpowiedzi (choć zdążyło się pewnie więcej niż kilka razy), wolę pytać. Myślę zresztą, że taki jest główny cel poezji. W obrazach tak podanych, choć oczywiście sens jaki tkwił we mnie będzie czytelnikowi tylko fragmentarycznie albo nie będzie dostepny w ogóle w moim uznaniu tkwi siła tego rodzaju, że każdy może odczytać je na swój własny sposób. 

Insza inszość, że sam lubię różnorodność. Także w tym co sam piszę. Może jest to budowanie i rozsypywanie budowli pt. styl własny, a może to właśnie różnorodność może być jedną z jego cech. Najgorsze dla mnie jest samopowielanie.

 

Serdeczności 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      nareszcie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @violetta :))

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Jacek_Suchowicz
      nareszcie

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @iwonaroma   poczułam wiosnę a więc się szwędam bo powałęsać to się boję bo komuś na mnie może przyjść chętka i .... spacerowania będzie koniec :))  
    • Poet Ka
      Wiosna

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Mitylene sama subtelność
    • violetta
      nareszcie

      Przez violetta · Opublikowano

      w piękny, słoneczny dzień:) ja też zaliczyłam:)
    • Berenika97
      Naszyjnik

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Ten wiersz to niezwykle czułe studium nadziei i świadomego budowania szczęścia. Choć osadzony w codzienności , ma w sobie niemal sakralną powagę dzięki powracającemu jak mantra słowu „Jesteś”.   „Jesteś” - to czyjeś istnienie i fundament wiersza. Zmienia postrzeganie świata. Miłość i piękno nie potrzebują egzotycznych scenerii - dzieją się tu i teraz, między betonowymi alejkami. Piękny jest symbol forsycji - przytula policzek do „ostrego wiatru” - to obraz bezbronności, która ma w sobie siłę.   Miłość jest porównana do „słów pod ziemią”, które muszą przetrwać przymrozki. To pokazuje, że uczucie to nie tylko euforia, ale też mocne postanowienie i odporność na trudności. Zakończenie wiersza - „Ten dzień uczynię pięknym.” - to deklaracja sprawstwa. Podmiot liryczny nie czeka biernie na szczęście, ale zamierza je „nawlec na trwałą nić”.   Metafora naszyjnika z „dobrego czasu” sugeruje, że nasze życie i wspomnienia to coś, co sami konstruujemy, dbając o każdy kolejny paciorek (dzień).   To wiersz o drugiej szansie i nowej pamięci - jest bardzo optymistyczny, ale nie naiwny – uznaje istnienie „ostrego wiatru” i „przymrozków”, ale wybiera skupienie na świetle i budowaniu czegoś trwałego. Przepiękny!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...