Zgłoś

@Wochen   Bardzo podoba mi się  obraz dryfowania  jako świadomego oddania się czemuś większemu. „Nie muszę wiosłować" brzmi jak ulga. Jest w tym wierszu rodzaj zgody na rytm, który istnieje niezależnie od nas - odpływ i przypływ - i piękne spostrzeżenie, że w ciszy ten rytm słychać głośniej niż cokolwiek innego. Koniec jest zaskakujący - księżyc, który „próbuje oderwać się od Ziemi" - to odwrócenie tego, czego byśmy się spodziewali. Zwykle to człowiek chce się oderwać, wznieść, uciec.   I to słowo „tylko" na końcu, echo tytułu, zawieszone bez dopowiedzenia. To bardzo intrygujący wiersz.

@hollow man sugestywny to wiersz, wielowymiarowy i głęboki

@Leszek Piotr Laskowski wszyscy już na to czekamy!

Dzwony biją całym sercem. Wieczorna modlitwa wygładza prześcieradło. Postanawiam napisać wiersz wyrazistym pikselem. Chodzi o pewien trend: ktoś musi za mną podążać. Najlepiej, żeby nikt. I żeby całkiem wcale.   Druga w nocy - z dedykacją.  Moda na lądowania na księżycu.  Na znalezienie swojego miejsca - nie na ziemi. Leżę na suficie przygnieciona głazem z płatków róż, malw i azalii. Pierwszy czerwcowy deser: płacz.    Przełykam słodką gorycz: świat się przede mną otwiera! Zatem ... zorbing. Spacer w sztolni marzeń.   Parzysta trójka. Szczęście zawsze musi najpierw BYĆ. Że niby priorytet?   Bez pary.  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Poet Ka Rzecz jasna! prawda? :)))