Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Dawaj, Marta, dawaj!"

Gizel-la
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Świat w niewidzeniu
Jeśli od zawsze
To tęsknota za nim
Ponoć nie aż taka

 

Witam cię słowem i dotykiem
Milkniesz na chwilę
Widać skupienie na twarzy

Tu każdy ton musi być wyważony
A każdy dotyk - adekwatny do sytuacji

 

Twój przewodnik ma trudne zadanie
Tylko kilka sekund na każdą nierówność
(Wszak trasa - to nie dywan)

 

Jego słowa przyjmujesz jak aksjomat
Wierząc w doświadczenie
I dajesz z siebie wszystko

 

Reszta jest sumą
Zawsze z plusem dla ciebie

 

Nie wracasz z pucharem

Po co ci on

 

Przecież wiesz że

Zwyciężyłaś

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Cor-et-anima (wyświetl historię edycji)
9
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

podejrzewam, że to wiersz o Marcie Woźniak, chociaż mógłby też być

 

o Joannie Mazur, ale chyba nie jest, bo to Marta zdobyła najwyższy laur.

 

Podziwiam tych ludzi, dlatego dla Ciebie laurka i serducho za wiersz.

 

Pozdrawiam.

 

PS

 

w trzecim wersie od dołu chyba coś zjadło Ci "co"

1
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@jan_komułzykant Miło mi i dziękuję za komentarz! Akurat nie o tych wybitnych sportsmenkach jest to wiersz.

Im pewnie już poświęcono setki - jeśli nie wierszy - to reportaży.

Piszę o nikomu nieznanej niewidomej Marcie - lekkoatletce - amatorce. Zawsze fascynowała mnie walka ludzi ze swoimi ułomnościami. Tutaj mam możliwość obserwowania tej dziewczynę i z serca jej kibicuję. Dodam, że powala mnie jej naturalność,  kontaktowość, poczucie humoru i bagatelizowanie swojej niepełnosprawności. Mam wrażenie, że otoczenie bardziej się na tym skupia, niż ona sama. Fakt - wymaga bacznej obserwacji i pomocy w czasie treningów. A robi je z grupą osób w pełni sprawnych. I tu też ukłon w kierunku sportowców (z trenerem na czele), którzy jej umożliwiają odbywanie takich treningów.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...