Poezja to życie Opublikowano 21 Sierpnia 2022 Zgłoś Opublikowano 21 Sierpnia 2022 (edytowane) Czas płynie Jego blask rozświetla noc Jak księżyc w dolinie Wyciągam do niego dłonie I modlę się o spokój duszy Żadna łza już mnie nie wzruszy Chcę tylko uchwycić Ten obraz szczęścia Zapisać na czarnej kliszy I odejść w martwej ciszy Edytowane 21 Sierpnia 2022 przez Dragaz (wyświetl historię edycji) 2
Ana Opublikowano 21 Sierpnia 2022 Zgłoś Opublikowano 21 Sierpnia 2022 @Dragaz Był czas - lata... - że też modliłam się o spokój duszy. O to, abym mogła spokojnie przespać noc, nie paraliżował mnie strach, poczucie winy. Moja prośby zostały wysłuchane, a raczej sama - poprzez zmianę sposobu myślenia... - osiągnęłam ten stan "spokoju duszy". Wbrew pozorom nie jest to trudne. Ale łatwo powiedzieć... Pozdrawiam ;) 1
Poezja to życie Opublikowano 21 Sierpnia 2022 Autor Zgłoś Opublikowano 21 Sierpnia 2022 @Ana Ten wiersz to nie autentyczne przeżycia tylko fikcja literacka a raczej poetycka. Pozdrawiam serdecznie:)
Ana Opublikowano 22 Sierpnia 2022 Zgłoś Opublikowano 22 Sierpnia 2022 @Dragaz No jakoś tak mam, że na poważnie biorę... ;) Dziękuję i również pozdrawiam :)
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się