Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Podziw natury

 

wyszłaś chyba na spacer 

stałem w pobliżu 

z podziwem obserwowalem 

twój piękny chód 

poruszałaś jak łania 

stawiając delikatnie 

drobne kroki 

 

nie musiałaś się niczego 

obawiać ale sprawiałaś 

wrażenie czujnej 

co dodawało ci uroku 

szłaś rozglądając się na boki 

byłaś jak zawsze śliczna 

twoje błękitno 

szmaragdowe oczy były 

jak dwa brylantowe ogniki 

 

byłaś ładnie ubrana 

w ten chłodny poranek

włożyłaś płaszcz 

podkreślał twoją figurę 

szal zwisał ci z ramion 

rozwiewal go wiatr 

buty na obcasie 

dopełniały twój ubiór 

dobrze dobrana 

kolorystyka sprawiła 

że wyglądałaś jak księżniczka 

w szarości wczesnej 

jeszcze sennej wiosny 

 

a ja mogłem ciebie 

podziwiać to

 

nieskazitelne naturalne piękno

 

tak krótko można opisać 

twój nieziemski wygląd 

 

jesteś piękna 

cudowna wspaniała

 

  4.2022 andrew

Opublikowano

Trochę razi prozaiczny dobór słów, nadmiar zaimków.

 

„poruszałaś jak łania”, czym?

 

Może lepiej: „sunęłaś jak łania” czy coś w tym rodzaju.

 

Podziw natury to piękny i popularny temat, dlatego niełatwo napisać coś nowego i zachwycającego.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jesteśmy tu po to by doznawać ciosów od życia  więc twoje cierpienie wydaje się uzasadnione    
    • @Migrena   Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu.  Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm. Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita! Przepiękny i mądry tekst. :)
    • żyjesz znaczy twoi przodkowie  poprzez ichtiostegę sięgają  mokradła    schowaj foremkę menniczą  pieniądz kruszczowy  nie starczy    krew ludzka niesie nieznane    Łużyczanie z Wietrzykowic Celtowie rozmyci przez German  Wandalowie  łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku  dziś przez ten moment Słowianie    ostatnie wyzwolenie 1992  Borne Sulinowo    jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia  jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro  wypłynie na wiosnę innym   światy są połączone    podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach  Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami    wszystko się styka    umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych    szczątki ciał  wyglądają na   przejście   
    • @Berenika97 Smutny wiersz. W obliczu tylu trudności zatracamy swój sens. Kiedyś za "komuny" praca była najważniejsza, dzisiaj też nic się nie zmieniło, tyle tylko, że czasem nawet tej pracy jest mniej. No i przeciwieństwa, które atakują z każdej strony, hejterzy itd. Mowa nienawiści, nie wszyscy są w stanie temu sprostać. Wypada tylko żywić nadzieję, ale i ona w Twoim wierszu jest między bólem. 
    • @Berenika97 Pomyślę nad tym. No i dzięki, jak zawsze. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...