Zgłoś

Miałam dosyć. Wyszłam z siebie. Zostawiłam tam kukiełkę – niech jak zwykle w piasku grzebie – i wybyłam w miasto wielkie.   Zagubiona w tym chaosie, przez labirynt szłam uliczek. Płacz, ból, wrzaski, głos na głosie. Swych upadków już nie zliczę.   Po miesiącach trzech błądzenia odnalazłam w końcu drogę. Prosta, jasna. Brak zwątpienia. Wrócić więc do siebie mogę.   Znów znalazłam się w kukiełce; już nie jako obserwator, tylko czynne kukły serce, z głową ciężką, lecz bogatą.

@Monia wydaje mi się, że ten wiersz traktuje o tym, że nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć co tkwi w drugim człowieku- stąd ten motyw klucza, który nie tak łatwo "dopasować i odnaleźć do głowy". Ciekawy wiersz, budzący poniekąd niepokój. 

@Myszolak Niesamowity wiersz! 

@Berenika97 Tak, wiosna powoli budzi się do zycia, a taka kaczka narzeka, a może też tylko się niecierpliwi i wiosnę pogania?

Zapadam w sen w objęciach chłodu.   Ogrzewam jego skostniałe dłonie.   Chucham tak długo, aż otuli je skóra.   I snop ciemności zarysuje brzegi ciała. Zziębnięta bliskością zapadam w sen…   I dotykam, czuję cię w gorączce.    Naprawdę tu jesteś.   I śnię, aż w końcu wyśnię grób – dla ciebie.   Dla chłodu wesele.           Insp. @Berenika97  Podczas pisania dużo myślałam o twojej "Białej ciszy" :)