Pan i Pani

[[email protected]]

Pomysł - dojrzał, w ręce pióro,

ziemia zadrga... mury runą.
Mózgiem posiał - coś napiszę,

kimnął trochę - lubi ciszę.

Gorzki cały w krzyżu miękki,

co dwa kroki zaś przyklęki.
Po co ci to - nie wiem PANIE?

Mam litery zakazane!
 

Rusz że słowem, rzuć na wenę,
właśnie robię - ona drzemie.

Zgniłku obły, sensu nie ma,

kija w szprychy włożyć trzeba.
 

Dobrze zaczął - miałko skończył,
po papierze konik polny.
Hopla hopla przez przeszkody,
wolę prosto jak bicz Boży.

Pomysł dojrzał - nic po tobie,
odpoczynek, zaś przy grobie.
Plewy same, a gdzie ziarno?
Niepogoda - wziął i zasnął.

 

Taki oto mamy klimat,
chcę... lecz słowem nie wydymam.
Lira dźwięczy - ktoś ją trąca,
więdniesz PANI... byłaś pnąca.

"Bóg ukarał go i oddał w ręce kobiety." - Biblia - Księga Judyty.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - trudny wiersz ale wart przeczytania i zadumy - 

                                                                                                 Pozdr.

                                                                                              

Edytowane 19 Lipca 2022 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Somalija]

@[email protected] Energię słowa poznasz po tym, czy rozrywa duszę, czy nie...

 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, upalnie.

[[email protected]]

@Somalija Ago wolę rozrywać serca, zawsze to emocja, natomiast z duszą to już wyższa szkoła jazdy... za mały jestem.
 

Pozdrawiam.

@Jacek_K Widzisz Jacku do czegoś się przydałem jest nazwa nadpsutego zdemoralizowanego indywiduum... zapisz Sobie w słowniku, a reszta, to może kiedy indziej.

Trzymaj się...  dzisiaj termometru.

@Waldemar_Talar_Talar Waldku powiedz gdzie Ty widzisz jakąkolwiek trudność, czyta się jak naszą Konstytucję.
 

Wszystkiego dobrego, byle nie 41 stopni.

[Gość]

@[email protected]Wiersz o przemijaniu, wielkich chęciach i ułomności ludzkiej, wynikającej z nieuniknionego  procesu powolnego odchodzenia. Chciałoby się skakać, ale już niestety. Zapewne sens jest w księdzę Judyty, nie znam, wiem tylko, że ze Starego Testamentu.  Tak, to nie Twoja wina, że nie znam. Coś kobieta namieszała, jak zwykle.

Nie wiem czemu jest słowa zadrga, zadrży jest częściej używanym i wydaję się bardziej naturalne. Może coś natury technicznej, patrzę na rymy wewnętrzne, chyba nie to. Ośmiozgłozkowiec, co nadaje dynamiki, doskonałe rymy okalające. Wiersz "trudny" czy ja wiem. Niewątpliwie autor od czytelnika wymaga wiedzy, więc nie będzie on zrozumiany przez wszystkich idealnie, właśnie jak moja licha próba interpretacyjna. Pozdrawiam.

Mała pomyłka, chodziło mi oczywiście o rymy parzyste,  "sąsiadujące" 

Edytowane 19 Lipca 2022 przez Rodrigo de lagarza (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Rodrigo de lagarza Zadrga... zadrży, skoro ziemia to chyba jednak zadrga - czyli szybko powtarzające się ruchy, natomiast drżenie jednak odnosi się do człowieka - trząś się, drgać, bać się, lękać. Weź Rodrigo pod uwagę kontekst wiersza.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co do sentencji tylko tyle mogę Ci pomóc.
 

Wszystkiego dobrego.

[Gość]

@[email protected] Serdecznie dziękuję za link. Oczywiście jedno słowa nie ma znaczenia, przy tak kunsztownej kompozycji. Zawsze w mediach słyszę lub czytam np. po trzęsieniu ziemi, że zadrżała ziemia ... gdzieś tam. To taka moja pierwsza reakcja gdy czytałem. Nie ma kompletnie znaczenia. Miłego dnia.

[[email protected]]

@Rodrigo de lagarza Ja mam inny dylemat, przed chwilą przeczytałem całą Księgę Judyty i cytatu tego nie znalazłem, ktoś chyba nas nabija w butelkę, powiedz jak tu wierzyć internetowi?

 

Kłaniam się;.

[Gość]

@[email protected]

Internet to pewien rodzaj cyrku,

magik skrywa prawdę w kapeluszu.

 

[[email protected]]

@Rodrigo de lagarza A w kapeluszu królik... tylko gdzie jest odpowiedzialność za słowo?

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To taniec godowy Grzesiu, albo i inny. Ta pani pnąca - więdnąca, mam nadzieję, że nie bez końca. Chociaż może i lepiej gdyby końca nie było. 

 

Kimanie w ciszy, lira, słowo, dymać(nie wydymam), o trąbie nie ma

Trochę mi zadrżało serce przy tym odpoczynku  przy grobie, bo wcześniej jest o kimaniu. 

 

Żniwa jakoweś w przedostatniej zwrotce, tyle że bez ziaren, tak tu wszystko pląsa, jak wspomniałam wyżej. 

 

Menuet mi w duszy gra jak powyżej. 

 

 

[[email protected]]

@Justyna Adamczewska Justyno jesteś romantyczna po przerwie, ja mniej - widzisz romantycznym jestem z usposobienia, ale nie przy pisaniu wierszy. Rekwizyty wraz z weną tego nie znoszą. Po co udawać kogoś... kim się nie jest i nigdy nie będzie.

Miłego dnia.