Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Jesteś kobietą

Z mojego świata

 

Kiedy Cię widzę

W moim śnie

 

To podniecenie ogarnia mnie

 

I pragnę całować Twe usta

O zapachu palonego cynamonu

 

Znaleźć się między twoimi udami

I posmakować płatków róży

 

Twoja namiętność

Bardzo mi służy

 

I moja piękna

Nie płaczesz już

 

Twoje łzy

Zamarzły na śniegu

 

A ja musiałem Cię zdobyć

Na kwiatowym brzegu

 

Twoje ciało

Po kawałku smakować

 

Moje płonące serce

Tylko Tobie ofiarować

 

A potem obudziłem się

To był tylko sen

 

I wciąż marzę

O miłości kwitnącej

 

I tej pięknej dziewczynie

Tak pachnącej

 

Jak czerwone płatki róż

 

Edytowane przez Dragaz (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Dragaz Róża i kobieta zawsze pasują.Ciekawe dlaczego spośród tylu kwiatów wybieramy różę pisząc o miłości, pożądaniu? Moda czy coś więcej ? Może kolce :) ?

Wypada życzyć aby sen stał się jawą, tylko nie zmarznij na tym śniegu:)

Erotyk ładny z tego wyszedł.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To wiersz o odzyskiwaniu siebie spod warstw cudzych oczekiwań - dlatego działa tak mocno, bo mówi o rzeczach bardzo prostych, ale fundamentalnych: pozwoleniu sobie na słabość, spontaniczność i czułość.   Najlepszy jest motyw 'rozpinania' przypiętych ról - guzik po guziku. Nie ma tu gwałtownego buntu, jest raczej spokojne oduczanie się życia w narzuconej formie.  
    • Ten tekst ma w sobie coś z literackiego snu - rzeczywistość jest konkretna i materialna, ale pod powierzchnią cały czas otwiera się coś niepokojącego, niemal metafizycznego.   Najlepsze jest to, że napięcie budowane jest przez drobiazgi: brzęk, kurz, bibułowe wersy. Dzięki temu końcowa 'przepaść' nie brzmi jak ozdobna metafora, tylko jak nagłe odsłonięcie czegoś, co od początku było.  
    • To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...