Bez imienia.

[Seweryn Muszkowski]

Z niewiedzy wiedza powstała,
tak jak z nicości - nicość.
Przeznaczenie dopełniło wiary,
Kłęby obłoków szarych.

I świat pierwsze kroki dał.
Zechciał pustkę pojąć.
Wiarę gdzieś zgubił -
Przejęty wcale kolorów tynk.

Nadano imienia losu.
Bez Boga obejść się łatwiej.
I poruszono gwiazdy po których stąpałem.
Więc spadam w nicość w szarość.

Bez skrzydeł w niewiedzę -
Mądrym żyć wśród nich.
Czekam na wiarę -
Na dobro bezimienne.

Chce mi się wyć!

Daleko gdzie luneta nie sięga,
Woń fiołków magicznie upaja.
Gdzie można stanąć w słońcu,
I podziwiać tę chwilę bez imienia.

[Mirosław_Serocki]

Na pewno pozytywne jest to, że nie występują tutaj "misiaczki, drzewka, baloniki i samolociki" różnej maści i odmiany.
Przegadany.
"nadano imienia losu" - zastanów się trochę jak to zmienić :))
Pozdr.

[Seweryn Muszkowski]

Dziękuje za komentarze.

[Mirosław_Serocki]

Nie ma za co :)))
Mam dzisiaj krytyczne nastawienie, więc przepraszam z góry za ostre słowa.
Jutro też będę takie miał :)))
Pozdr.

[Kai_Fist]

jednego i najważniejszego nikt nie powiedział,
... ten wiersz rozszczepia myśli

[agnieszka puczynska]

jakaś przymusowa resocjalizacja załatwi sprawę:)
jakoś nie widzę nic...
przykro, pozdrawiam, agnieszka

[Seweryn Muszkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie rozumiem. Jaśniej proszę.

[Seweryn Muszkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiedziałem, że mogę na Ciebie liczyć. ;0)

[sterowiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przepraszam, ale o co chodzi z tym tynkiem? raklama "atlasu"?

pozdrawiam

[krzyz]

do ulubionych, jest dobry, powiem nawet: lepszy, chociaz widze male potkniecia, zabieram - zauroczony