Kres

[Martwy Kwiat]

Muzyka gra,

Jestem tylko ja.

Nic wokół się nie liczy,

Zamknąć oczy w ciszy.

Świat wiruje, mknie, ucieka,

Zatrzymaj się i popatrz z daleka.

Uderzenie w klawisz,

Myślisz, że ranisz?

Oziębła przez wiatr,

Spójrz jak zmienił mnie świat.

Serce bije w takt,

Muzyka jest jak kat.

Ostatkiem sił, opuszkami palców stukam,

Cały czas siebie szukam.

Zbliżający się kres,

Nie mam już łez.

Na zimnej ławce zamarznę,

Moich bliskich nie zobaczę.

Kiedyś, hen daleko,

Spotkamy się i wytłumaczę co działo się złego.

Moje ciało pobladło,

Serce bić przestało.

Kładę się na ławce,

Palec niebo wskaże.

Ostatni zryw adrenaliny,

Szkoda, że nie mam liny.

Oczy przymykam,

Czy już znikam?

Ciepłym śniegiem się okrywam,

Cieszę się, że odpływam.

Czarna Pani mnie zabiera,

Sprząta i swą suknię zmienia.

Dusza w raju już świętuje,

Niczego nie żałuje.

[Stracony]

@Martwy Kwiat Dla mnie to obraz absolutnej samotności.Umieranie jako obnażenie się , pozostawienie wszystkiego za sobą,zapomnienie ....po to aby się powtórnie narodzić.

Wiersz przejmujący, wartościowy. Dziękuję za chwilę takiej poezji.

[WarszawiAnka]

Wiem, że wiersz wyraża odczucia Peelki, ale trzeba ją z tego stanu wyprowadzić - i właśnie poezja może tu pomóc. A martwy kwiat, podlany żywą wodą, może nie tylko podnieść głowę, ale też zakwitnąć, czego życzę Peelce.

 

Pozdrawiam

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się to twoje pisanie - 

                                                                                          Pozdr.