Poezjo..poezjo

[tomass77]

Droga moja matko! 
Pozwól bym trzymał się blisko
W zapalonym twym pokoju
Otul mnie wybacz słowo
Jedyny krzyk do świata
Nie dlatego że zbyt krągłe
Lecz że z wykrzyknikiem
Rozpal przede mną małe ognisko
Nakarm mnie bom kaleki
Usta moje szepczą cicho
Oko patrzy spod przymkniętej powieki
Jestem jak paralityk 
Naprzeciw ludzie nie wychodzą
Oprócz tych litościwych 
Miłosiernych 
Których dotyk trąd rodzi 
I trawi zabitych.. 

 

Jedyna moja! 

Sam zostałem na rozstaju 
Drogi przemierzyłem 
I chociaż nie w latach 
Brodę mam siwą
I duszę całą w poprutych łatach 
Prastara alma mater
Za rękę mnie potrzymaj 
Do przyszłego lata 
Nie śmierci się boję 
Lecz twojego końca świata 
 

Edytowane 21 Czerwca 2022 przez tomass77 (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@tomass77 Uff! Ależ pięknie, wykrzyczałeś boleść do matki a w zasadzie miłość.
 

Pozdrawiam Tomaszu, ja przez swoje okno widzę grób matki.

[tomass77]

@[email protected] Wielkie dzięki Grzegorzu za odwiedziny i komentarz. Czasami krzyk jest jedyną formą wypowiedzi. Ciężko krzyczeć poprzez słowa ale jednak się udało. Ja też pożegnałem mamę dawno a jakby wczoraj...

 

Miłej nocy

 

T. 

Edytowane 23 Czerwca 2022 przez tomass77 (wyświetl historię edycji)