geneza nadziei

[kall]

gdy powstała
nadzieja
zapomniano dodać szczypty
zrozumienia

słowa wydawały się
nicością
nicość zaś bezmiarem
bezmiar – stonowanym odcieniem
zieleni

szept bolał
ciężki od nadmiaru spojrzeń
zaplątywał się w pajęczynie
westchnień

gdy powstawała nadzieja
ktoś nieuważny odmierzył
zbyt wiele wiary

smutek mieszał się z uniesieniem
niczym powstający opar
z powietrzem

gdy powstawała nadzieja
ludzie oczekiwali
cudu...

Szanowna Pani w zieleni!
zostawiłaś
łzy

* * *

A mówiłam Ci
- nie ufaj każdemu

[Jego Alter Ego]

bardzo mi się podoba, i wiesz co..przeczytałam od końca, z początku wychodzi niezła puenta:) try:)
pozdrawiam ciepło:)

[Michał_Zawadowski]

interesujące, podoba mi się, może tylko miejscami przydałoby się trochę dopracować (np. przedostatnią zwrotkę).
pytanie na boku: czy pisząc
"słowa wydawały się
nicością
nicość zaś bezmiarem
bezmiar – stonowanym odcieniem
zieleni"
czymś szczególnym się inspirowałaś? (tak pytam z ciekawości)

pozdrawiam
MZ

[zielen oczu]

czuje wielka potrzebę wypowiedzenia się :)
po pierwsze:"bezmiar – stonowanym odcieniem
zieleni"
po drugie:"Szanowna Pani w zieleni!
zostawiłaś
łzy"
Muszę powiedzieć, że coraz więcej zieleni pojawia się w wierszch, co mi sprawia wilka przyjemność, ale tak na serio to bardzo ładnie. Jakaś delikatnośc bije od tego wiersz, a delikatne rzeczy są ładne z natury.

Pozastaje mi tylko pozdrowić tak zielono-nadziejowo

n.

[kall]

dziękuje za rady i komentarze

Michale - tak, wiersz był inspirowany. Powód taki, jak zawsze - zmaganie papieża z życiem (gdy to pisałam, jeszcze żył). Nie chciałam tego nazwać po imieniu, dlatego oplątałam sytuację nadzieją.

Natalio - dziękuję bardzo za odwiedziny i miłe słówko ;)

Pozdrawiam
Kalina

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a, nie chodziło mi o taką inspirację;)
po prostu skojarzyłem te parę linijek z jakims tekstem Herberta, takie zupełnie luźne skojarzenie (i bardzo pozytywne, bo podoba mi się ten fragment Twojego wiersza, zresztą nie tylko ten).
pozdrawiam
MZ