Zgłoś

Bo o to właśnie chodzi w pustce aby ją wypełnić a chwasty są tylko po to aby je wyplenić Zawsze gdy kogoś o coś proszę zaczynam seplenić Tymczasem oni udają, że nie pamiętają tego co było kiedyś.   Najgorsze w kobietach jest to, że są piękne Ale przecież każda bańka kiedyś pęknie Już zapomniałem jak ma wyglądać szczęście I czy w ogóle ono wokół mnie istnieje.   Wszyscy tutaj kręcą w kółko się bez celu gdyby na telefonie tarczowym szukali numeru Szukali domu jak ten Paddington w Peru albo pod galerią skardzionego roweru.

Zdrapuję tajemnicze pole losu monetą  trzecia nad ranem nie potrzebuję zmuchiwać świecy o jedno okno dalej  uchylony śpiew marków  przestawiony tu i teraz o wschodzie  przeciera wygraną  do następnego  losu uśmiech ironiczny gry mas  na trzeciej godzinie świat  białe pościele kafki  kładą nic za nic na wietrzne pół nocy po ranie

Oddech dużego miasta    Na lepkiej skórze  W letni upalny dzień   Mechanizmy ruszają  Mechanizmy działają    A światła miasta  Kiedyś zgasną    Tak jak życie    Jednym chirurgicznym  Cięciem przerwane

Chciałam napisać wiersz, a on szamotał się i walczył z wiatrem o prawo głosu formę lżejszą niż piórko o tytuł oraz treść nasączoną prawdą, tak wierną ideałom, ze aż boli serce nie wygrał żaden z nich tylko podali sobie ręce na zgodę  i poszli w różnych kierunkach zostawili mnie samą na rozstaju dróg bez drogowskazu i jakichkolwiek zapasów a przecież bez weny i promienia słońca ani rusz.   Autor fotografii:Mirela Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Grahamoza bardzo dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.