Jesień życia

[Wochen]

Nie spieszy się wygrzewa w słońcu

 

A to zdejmie buty i pląsa boso

Albo w kaloszach chowa się się w zaroślach

 

Czasem obrazi się i mgłą okryje skroń

Lubi tez płakać wielkimi kroplami

 

Maluje uśmiechy na złoty kolor

Wspomnienia wyprowadza na spacer

 

Jak ulubionego psa. Okruszkami karmi

Nieoderwane jeszcze kartki z kalendarza

 

A przed zmrokiem dopije herbatę

Weźmie leki na spokojny sen. Zamknie oczy

 

Już taka jest Pani Jesień

[[email protected]]

@Robert Wochna Czasami bezlitosna, niekiedy odpuści,

                                 zechce uchyli starodawny lufcik.

Pozdrawiam Robercie, przypomniałeś mi coś... wystarczy!

[Wochen]

@[email protected] dzięki 

[jan_komułzykant]

dobry zmysł obserwacyjny, to krzątanie, jak bym widział własną babkę :)

Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Robert... dałeś tytuł... "jesień życia"... o tym wiersz, bardzo fajnie poskładałeś wersy,

zasugeruję, aby w ostatnim wersie zostało.. już taka jest... bez "pani jesień", to czuć w całości.

Pozdrawiam.

[Annuszka]

Ładnie ująłeś jesień życia w poezję :)

[Wochen]

@Annuszka dziękuję

@Nata_Kruk Ok

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

uwzględnię .,Dziękuję