prostym świat malują - czyli o dążeniu ludzkim

[Gość]

W stanie wskazującym bardzo często byłeś,
Tkwisz w nim dalej bracie choć się nie upiłeś

Nektar spijasz życia każdego poranka
W każdej chwili jednej od samego ranka

Myślisz o Niej, czujesz, tęsknisz, prosisz, czekasz
W myślach podróżujesz po bezkresnych rzekach

Czekasz na pogodę z wiosna się budzącą
Kochaną nadzieję ciepłą krwią tętniącą

Lecz gdy ją osiągniesz niewiadomo kiedy
Kiedy ją poczujesz w dniach największej biedy

Wtem niespodziewanie usta ku Niej wzruszysz
Dojrzysz oczu prawdę i cierpienie zburzysz

Pokochasz na wieki niczym romantycy
i na wieki zaśniesz w życia Jej matrycy

[katarzyna gocałek]

Witam!
Jestem nowa i sama nie dokońca potrafię się tu znaleźć, ale muszę to napisać.
Coś w Tobie jest, bo nie ograniczyłam się do przeczytania tylko tego wiersza, ale prosze nie rymuj. Jak widzę rymy dostaje gęsiej skórki i na niczym innym nie jestem wstanie się skupić, do tego nie za bardzo Ci to wychodzi. One są banalne: poranka-ranka, kiedy-biedy. Do końca też nie rozumiem o co Ci chodzi. Przykro mi.

[Jay Jay Kapuściński]

zrezygnuj z rymów, ubierz zamiary w słowa żeby to jakoś wyglądało.

pozdr.

[Gość]

tak ja o tym wiem. Chcialem sie jednak upewnic... wiem ze sa banalne a to juz cos! Nigdy niczego nie rymowalem. To pierwsza proba - nieudana, ale nie wiem czy ostatnia :) Pozdrawiam.

[Włodzimierz Nabkowski]

ja muszę otworzyć w końcu kolekcję co ciekawszych produkcji ;)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No cóż, zastanwiam sie tylko czemu tak dwuznacznie :) Widze że nawet Pan nie ocenia :) ok takie zycie. Ale pamiatac nalezy o jednym o empatii. Pozdrawiam