Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Dragaz

 

Był na tym portalu kiedyś taki konkurs (jeśli dobrze pamiętam) "Wiersze o Mi'ości".

 

Chodziło m.in. chyba o napisanie tekstu, który będzie zabawny, ale wykaże też

 

najczęściej używane grzeszki Autorów, czyli poza "me, twe" inne śmiesznostki,

 

a więc jakieś typowe szkolne błędy lub nadzwyczaj dokładne rymy.

 

Nie obraź się, ale wydawało mi się, że właśnie to co napisałeś - dość infantylna treść,

 

rymy typu boku/kroku, wydaje/staje (?) mają spotęgować to wrażenie, więc dlatego uznałem,

 

że to podobna forma żartu.

 

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale historię wyciągnąłeś...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prawie już o tym zapomniałem. Pamiętam, że nie dałem się wtedy wciągnąć do zabawy, ale podobnych wierszyków rzeczywiście był spory wysyp

 

A w powyższym tekście, poza słabymi rymami szwankuje zwykła logika. Np. w tym fragmencie cytowanym przez @Wędrowiec.1984, moim zdaniem.

Wszystko razem wzięte, sprawia, że nie dziwię się, że mogłeś uznać ten tekst za żart.

Opublikowano

@Sylwester_Lasota  wydany był też tomik tych wierszy pod nazwą "Zoned" i podtytułem, chyba

 

- "wiersze gorsze niż najgorże". Gdzieś chyba to mam, ale zakopane pewnie między książkami

 

na półkach. :)

Oczywiście te najgorże wygrywały z bardziej ambitnymi. Ale napisanie czegoś takiego,
to wcale nie jest łatwa sztuka. Bo to tak, jak z fałszowaniem. Komuś, kto ukończył np.
szkołę muzyczną niełatwo to przychodzi.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
    • O gilu, ligo.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...