Wellingtony ocieplane

[Lidia Maria Concertina]

Dni robią się dłuższe. 
A co dzień - to równonoc

 

Ludzki plac zabaw jakby opustoszały: sztylety, piasek, szrapnele i serca przebite strzałą 

Nagle zauważasz, że nie ma korzystnych przesiadek na zatłoczonym dworcu zwanym życiem
Wszystkie pociągi opóźnione i nikt nie czeka na odbiór paczki z twoim szczęściem, nieszczęściem i odczuwaniem

 

Nagle wiesz, że możesz spakować się do plastikowej walizki, papierowej torby, albo - do pustej dłoni ...
Bez znaczenia.

Zawracasz kijem ocean błędów, zrzucasz na siebie wierzchołek lodowej góry, nie płaczesz, bo łzy nie generują sensu - są zbyt niestałe i chłoną wszystko - z przypatrującej się im twarzy  ...

 

Nagle - proporcje w asymetrii, miekkość najtwardszej skały, śpiew dziecka i " regulowanie zaległych płatności" - widzisz przez pryzmat tonącego nie potrzebującego brzytwy
Być może nawet widzisz w tym wieczność, której zwyczajnie nie chciało się być
Zrezygnowała przed czasem.
Też rezygnujesz z siebie ... ? 

Można tylko czasem, można - całym życiem. 

 

Najbardziej lubię budynki i samotność.
Budynki muszą być ze starej jasnej cegły, zmruszałe i zatęchłe, na ciemnych, brązowych ulicach górniczych miast.
Zanim je znajdę, odszukam, czekam na jakikolwiek ślad ziemskiej kuli. 

 

Moja, nieziemska planeta odmawia mi kształtu i koloru
Jest pozbawiona atmosfery i zimna, niespokojność czyni na niej wojną - z powierzchownego pokoju  ...
Niepokoju?
Ale nam błogo  ...

 

Rozsiądź się i poczuj wygodnie, nie ma potrzeby zaglądać złudzeniom prosto w oczy w nadziei, że odkryjesz prawdę. 
One muszą trwać, jak kolorowe kokardki latawca, muszą iść - jak pielgrzymi bez celu. 

Być dla  bycia - i po co więcej?
Wystarczy się spakować do skórzanej sakiewki i modlić - o nieprzemakalne buty.

 

... Dlaczego płaczesz?

 
 

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina Płaczę... bo nie chcę monotonii,

                                           może serce mi kiedyś przypomni?

Miłego wieczoru Lidio. Płaczę bo chcę, płaczę bo muszę!