Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bitwa Miesiąca - Marzec - wyniki

Ewelina_Tarkowska

Przez Ewelina_Tarkowska
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewelina_Tarkowska

Ewelina_Tarkowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witamy wiosennie,

Święta za nami, czyli spokojnie możemy przystąpić do Bitwy Marca. Zapraszamy do niej uczestników, którzy zwyciężali w ciągu miesiąca w bitwach limerykowych, a są nimi:

- 51fu
- Amandalea
- E-m-e-m
- Faramir
- Franek Klimek
- Jacek Suchowicz
- Juliusz Wnorowski
- Lady Supay
- Migele
- Wuren

Zadaniem laureatów jest napisanie dwóch limeryków z miejscowością Trukajny.
Oczywiście pozakonkursowo pisać może każdy na zadany temat.

Rozpoczynamy z chwilą wybicia godziny 22.00. dziś, tj. 29 marca i układamy limeryki do końca miesiąca.


Wszystkim życzymy szczęścia
Ewelina i Jacek

Ewelina_Tarkowska

Ewelina_Tarkowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witamy serdecznie,

Niestety bez jagodowych placków, ale za to z wynikami Marcowej Bitwy:

I miejsce Migele, za nagonkę z kombajnowo-szalupową i przewrotną jej puentę, a także za rasistkę – daltonistkę.

Wyróżnienia:

- Juliusz Wnorowski za ciekawe rymy kapelmistrza, a także wielce interesujący huk łajn.

- Franek Klimek za całokształt, a w nim (meta) fizyczne przedstawienie pewnych ruchów i docenienie miarodajnych kompetencji.


Gratulujemy!

Wszystkim pozostałym dziękujemy za udział w bitwie i zapraszamy do pierwszokwietniowej, która rozpocznie się 15 b.m.



Ewelina i Jacek

Franek Klimek

Franek Klimek

Opublikowano
Opublikowano

Bez gratulacji, ale za to z głęęębokim ukłonem :

Może mi ktoś nie przyznać racji,
posądzić mnie o złe maniery,
że ja nie składam gratulacji,
że może niezbyt jestem szczery;
więc powiem krótko i niewiele :
tak przecież prawie zawsze bywa,
że kiedy zjawia się Migele,
to jest NORMALNE że wygrywa .
:)
ef
PS
i naturalnie brawa dla Juliusza
ef

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...