Otwórz

[Lidia Maria Concertina]

Ludzkie życie - czekanie na niedoczekanie. 

Szarfy jedwabiu ciasno opinające gruz: budzików i terminarzy

Ach jakże się cieszę, że ktoś podrzucił mi metaforę miłości!
Kukułcze czy sokole jajo ...? 

Wiem! To chyba było jajo sępa. 

Z autopsji. 

 

Dokoła twardo i trudno i przeciąg, pazury zaciskają się miłością na metalu żerdzi,  nie odpowiedzą na listy - od niepiśmiennych emocji, nie rozwiążą czerwonej kokardki -  przecież trzeba przydawać uroku!  

Cichą rozpaczą zrywam słońce z drzew
Przyglądam się światu, czy jeszcze się sobie nie znudził
Popełniam samobójstwo myślą i mową - bez uczynku (lecz z zaniedbaniem)
W środku nocy przechadzam się po krawędziach parapetów dalekiej Rosji (dalekiej od Putina) 

 

Nie śpię, bo ... nie mam o czym. 
"Śnić" to nie to słowo - dawno już przestałam stroić harfy marzeń
Ale ... wciąż nie fałszuję.

Rzeczywistość jest nieubłagana dla żebraczej codzienności

Kluczem otwieram przestrzeń.
Nie wróciłam!

"Do domu."

 

[akwamen]

@Lidia Maria Concertina otworzyłem i nie pożałowałem

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina Lidio czy my wszyscy bez tego Putina nie możemy żyć, aby o nim nie wspomnieć, zamazał Ci wspaniały wiersz. Swoją nicością.
 

Miłej niedzieli.