Gdyby nie sny, już dawno zanudziłbym się na śmierć

[Pan Ropuch]

szklane oczka świecą 
po zmroku kot za kotem
dejavu płytofal w natłoku
przestały się ścierać i zapadać

 

tkwią

 

zamknęły szczelnie życia
lufcikami wysyłają ostatnie 
tchnienia o innym jutrze
przyszłości na miarę zrozumienia

 

nazajutrz wszystkie procesory
trybią spionizowane na raz
zakotwiczają odszukują giną
w oczywistościach które błędnie
nazywają mądrościami

 

a kot nawołuje do łóżka
przytulasz się odpływasz 
w krainie Orfeusza znowu
jesteś królem 
wagabundą 
sterroryzowaną myszką 
superbohaterem bezmiar i

międzygalaktyczną energią

 

 

 

 

 

 

Edytowane 24 Marca 2022 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Pan Ropuch "Sterroryzowaną" - chyba, ale wiersz bardzo przypadł mi do gustu ze względu na metaforyzację. Przypomniałeś mi moje koty za oknem, otwieram okno i od razu dziesięć par oczu na mnie... daj! Marzyły by zapewne o ciepłym łóżku i właścicielu który by je przygarnął.
Ty oczywiście widzisz to wszystko oczyma metafizyka, fantasty, a rzeczywistość jest zgoła przyziemna.

Miłego dnia.

[Sylwester_Lasota]

Mi się ostatnio nic nie śni, ale może to dobrze, bo bywało, że moje sny "materializowały się" w realu i nie zawsze było to przyjemne doświadczenie.

 

Pozdrawiam