Liryka starego serca

[Dawid Rzeszutek]

Liryka starego serca

 

W powietrzu nektar myśli się unosi

Biegnące wciąż marzenia się też tlą

Szal o woni Arktyki się o sen prosi

A duchy już nadzieję wkrótce przyślą

 

Wodospadem spada wiary tu otucha

Czyniąc dobro sukces tutaj odnosisz

Serce smutkiem nigdy nie wybucha

Bo o drogę z aniołem w duchu prosisz  

 

Morze ze smutkiem płynie moich słów

Gasi ogień wojen i pragnienie me dnia

Chłodzi też czoło i ociera poty z głów

Szuka ufnego tu do popłynięcia ucznia

 

A mój dzień kończy się z nutami czynu

Ostatnim poświęceniem serca rudego

Zanurzę język w szklance mojej dżinu

Pośród ludzi obcych tu i świata obcego

 

Przeto błagam zbawiciela dziś o połowę

Złotej, ludzkiej i mnie miłej tu bliskości

Abym mógł ludzkości dowieść słowem

Że nie warto nigdy żyć w obojętności

 

Autor:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 13 Marca 2022 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

@Dawid Rzeszutek  - ostatnia zwrotka mnie zaciekawiła - 

                                       ta obojętności ma dotyczyć nas

                                       czy zbawiciela...

                                                                           Pozdr.

                                                                  

 

[Dawid Rzeszutek]

@Waldemar_Talar_Talar Witaj Waldku ponownie, Wiesz, myślę, że dotyczy to ludzkiej świadomości podczas znieczulicy, jaka panuje od jakiegoś czas, a którą pandemia wzmaga. Co prawda wojna w Ukrainie jest zła, ale nic nie jest złe w stu procentach. Myślę, że ona też budzi wrażliwość w ludziach. Oni się jednoczą i pomagają, budzą wrażliwość na krzywdę. Nie sądzę by to było jakiekolwiek wytłumaczenie dla rzezi jaka ma tam miejsce, ale dobrze, że ludzie mają serca i je budzą do pomocy. Altruizm jako pojęcie jest bardzo stare, a człowiek z natury jest raczej dobry, więc okazje do czynienia tego co po drodze jest nawet najmniejszemu sercu, jest dobre. Mam wrażenie, już tak pisząc ogólnie, że najstarsze dusze zamieszkujące ludzkie ciała, zawsze mają najgorsze przejścia przed sobą, nie znam Cię zbyt dobrze, ale oceniając po tym, jak piszesz i jak wyglądasz ( czego nie powinienem oceniać, jednak coś twarz zawsze mówi o człowieku), to też jesteś raczej doświadczony życiowo. Jeśli chodzi o Boga, to bliżej mi do idei deizmu, choć zakładam też, że lepiej sobie samemu radzić niż liczyć na boską pomoc. Przewracamy się by nauczyć się chodzić, zaliczamy porażki, by nauczyć się jak żyć. Bóg mógł opuścić sferę dając Aniołom pozwolenie, aby pilnowały tych najważniejszych, najwrażliwszych ludzi, i tych których kryzysy zawalają wszystkie siły witalne i nie mają szans na samo-ratunek. Dziecko jak się przewróci i samo wstanie rozumie, że jest silne i że potrafi samo sobie pomóc, że jest zaradne. Myślę, że przed Bogiem też jesteśmy takimi dziećmi i uczymy się życia, jak się nie sparzymy, to nie poznamy natury świata i nie staniemy się w pełni dojrzali. Dlatego obojętność Boska raczej mnie nie martwi, martwi mnie, że często go o to oskarżamy, gdy przecież każdy chce dorosnąć, stać się w pełni dojrzały. Zamiast Boga mamy starszych braci, ojca i matkę, mamy też samozaparcie w dążeniu do doskonałości, która gwarantuje zrozumienie świata i bezproblemowe życie.

Obojętności nie można jednak mieć na piękno świata i drugiego człowieka, nie można mieć jej szczególnie na cierpienie ludzkie pozostawione samemu sobie. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, od zarania trwamy w grupach i rodzimy się z rodziców a nie wyrastamy w kapuście, stąd stwórca, uważam, nas zabezpieczył i pokazał co jest istotne, że mimo braku wspólnych rodzinnych korzeni, jesteśmy jedną ludzką rodziną i musimy dbać o najbardziej potrzebujących. To też przesłanie proroka Chrystusa. Człowiek potrzebuje bezpieczeństwa dla stwarzania sobie przyjemnego życia, gdzie celem głównym jest zaspokajanie potrzeb, np. duchowych, tej sfery sacrum, która charakteryzuje wrażliwych i mądrych ludzi, do których należymy - my poeci. Myślę, że trochę się spisałem, ale przynajmniej ukazałem pełnię tego co myslę, mam nadzieję, że cię to zaciekawiło, a nie zanudziło. Pozdrawiam.