Duszo!

[Lucek21]

Duszo spragnionych celów, poszukująca źródła wiecznej miłości,
Ty dążeniem mego życia stałaś się od chwili poczęcia we mnie wrażliwości.
Zgiełk życia, niczym pojazdy na zatłoczonej drodze szukające miejsca do zatrzymania,
Pryzmat wyidealizowanych pragnień, marzeń, dążeń, to przez niego świat jest piękniejszy,
Duszo spragnionych celów, to Ciebie szukałem, życia czas z powiek spędzałaś,
Zmarszczek włos wolnych spacerów po świecie Boga, motorem mych zapędów,
Wypowiedziane słowa na pastwę losu rzucone, o blachę rzucone, w czeluści spalone,
Mówione, śpiewane, pisane, nie mają już najmniejszego znaczenia, bo ja razem ze światem kręcę się wokół, a one w nieznane odpływają jak statki widmo w swe niewiadome płyną.
Duszo spragnionych celów, już nie istniejesz w mej głowie, zniknęłaś na wieki.
Teraz mam Ciebie Anetka…

Zapraszam na stronę www.proza.org
Pozdrawiam
[sub]Tekst był edytowany przez Adam Szadkowski dnia 14-09-2003 23:44.[/sub]

[Gość]

Dwa teksty tego autora, które znalazły się w koszu (jeden przeniesiony przeze mnie, drugi przez Pana Adama Sz.) zostały przeniesione do działu "Dla początkujących".

Po namyśle, doszedłem do wniosku, że nie będziemy aż tak decydować co jest poezją, co nie. Jednak powyższy tekst w ogólę nie spełnia żadnych warunków poezja.org.

Nie jesteśmy blogiem, czy nlogiem.