Lśnienie

[anna_rebajn]

Dobra to chwila przed zaśnięciem.

On - ledwie czteroletni,

ona - jak parasol nad dziecięcą głową.

Przestał ściskać rękę.

Zdawało się, że usnął, gdy odwrócił się jeszcze

i prosto do ucha zdradził tajemnicę.

 

Kiedy byłem w niebie,

wybrałem was.

Szedłem za wami waszą drogą,

kiedy nie mieliście jeszcze synka,

a wy otworzyliście drzwi i powiedzieli -

o, jaki piękny synek!

 

Zaraz potem usnął.

Wyobrażała sobie do późna,

jak za nimi szedł.

Zupełnie niewidzialny.

Jak uczył się rozpoznawać

ich przyszłe ślady

oczami nieopierzonej duszy.

 

Zastanawiała się skąd wiedział,

że właśnie ta droga jest dla niego

i te właśnie ślady doprowadzą po nich,

że tam na samym początku

wyszepcze mu,

jesteś piękny.

 

Skąd wiedział,

że ledwie podrośnie na tyle

żeby nie plątał się język, powie

lubię mieć rodzinę,

jak dobrze jest mieć dom.

 

A przecież na tej drodze,

Ktoś inny go postawił,

Ktoś pokazał ślady,

uformował duszę

i stopy maleńkie wprawił w ruch

jak wskazówki zegara.

 

A potem podpowiedział

modlitwę dziękczynienia

dojrzałą jak drzewo

w rajskim ogrodzie

i uśpił zaraz po niej.

 

W końcu,

jak co wieczór,

strzepnęła z lampki światło.

Powiedziała

fiat

i narysowała mu na czole krzyżyk.

Zaledwie czteroletni.

[anna_rebajn]

@Wiersze rymowane  Dziękuję za czytanie. Tu nie ma obiektywnej prawdy. To pojedyncza historia, a właściwe - jej fragment, z jednego tylko usypiania. Miłość nawet do dziecka, ma różne odcienie. Ale zdarza się też jej brak. Co człowiek to inna sytuacja. Akurat ta z wiersza - zdarzyła się :). A

@Michał_78 Tak powinno być, że dzieci się po prostu kocha. Małe - kocha się za...., duże - pomimo.... Ale się kocha.  Tak po prostu powinno być. A

[[email protected]]

@anna_rebajn Mam 2,5 letnią wnuczkę i patrzę nieraz jak przy córce usypia, najpierw jeden cycek, za chwilę drugi, wreszcie przytulona do mamy... usypia. Ile w tym piękna, napisałaś w Swoim wierszu, nic tylko przeczytać. Jutro jeszcze tu wrócę, pojutrze też... bo warto, bo trzeba.

Pozdrawiam Anno.

[anna_rebajn]

@[email protected] Bardzo Ci dziękuję. Warto pisać o miłości i trzeba. Miłość to nie są lukrowane obrazki. Raz - usypianie, raz schodki pod górę. Ale warto! @Gosława Wierzę, że wiersz jest mój tylko w momencie kiedy go piszę. Kiedy ty go czytasz - jest twój, bo odkrywa prawdę o tobie. Dlatego widzisz w nim co innego. Wydaje mi się, że tak powinno być. Uściski gorące dla dziewczynek. Wiem dobrze o czym piszesz. Znam te rytuały w trzech różnych wersjach :). A

[anna_rebajn]

@Gosława A już tak całkiem z przymrużeniem oka świeża anegdota. Próbowałam właśnie przenieść do łóżka śpiącego ośmiolatka. Co nie jest proste. Niosę, sapę, a on sennie, spod półprzymkniętych powiek, z wielką troską - tylko się nie połam!. Uściski :). A

[[email protected]]

@anna_rebajn Aniu masz rację, indywidualny odbiór wiersza przez czytającego jest niejednokrotnie asynchroniczny z tym co odczuwał przy pisaniu autor. Ale to jest wielkość wiersza, ta wielość interpretacji, spojrzeń na rzeczywistość.
 

Miłego dnia.

[Rolek]

@anna_rebajnNiektórzy tu widzą śmierć. Ja nie, tylko przenikanie pomiędzy światami. Czy zdradziłabyś, czy w twoim zamyśle, jest tu śmierć? Wzruszyłem się...

[anna_rebajn]

@Rolek  Nie, nie ma. Jest chwila, jest przenikanie się światów i mikromiscytyzm w ustach nieświadomego dziecka. Ale to chyba nieistotne. :) Można się dopatrzeć i innej głębi, zależnie od tego co komu leży na sercu :). Pozdr. A

Edytowane 9 Lutego 2022 przez anna_rebajn (wyświetl historię edycji)

[Rolek]

@anna_rebajn No to dobrze odczytałem. Pozdrawiam

[Annuszka]

Pięknie zobrazowana słowem matczyna miłość, ciepło, troska... Bardzo ujmujący wiersz