Punkt rosy

[Dima Kartonof]

dobrze mi w pozycji leżącej
nie unosząc powiek
śledzę ruch słońca
wydłużam swój cień

 

chyli się dzień 
kapłanka ciszy bosa
masuje mi skronie
ustaję w punkcie rosy

 

z ziemi unosi się mgła
i wstęgi myśli pozbawionych domu

 

kiełkuje łza

[Gość]

@Dima Kartonof Może nadinterpretuję, ale to "dobrze mi" brzmi fałszywie, jak oszukiwanie samego siebie. Ale rozumiem to doskonale. Niektórzy tak mają. Zanim wydostaną się z błota, czują taką pierwotną potrzebę by najpierw porządnie się w nim wytaplać.

Przejmujący wiersz - tym bardziej, że czuć jakby nie był opisem jednorazowej sytuacji, ale pętli, w której jest stałą częścią powtarzającego się cyklu.

[Dima Kartonof]

@error_erros Twoja interpretacja jest dla mnie szalenie ciekawa. Inna, niż moje intencje, ale chcę podkreślić, że to bardzo dobrze. Właściwie otworzyłem oczy. Dziękuję!

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To dobrze świadczy o Tobie i o Twoim wierszu - jest w nim miejsce na całkowicie subiektywny odbiór ;>

[Czarek Płatak]

O, kielkująca łza dobra. 

Całość smaczna 

[Dima Kartonof]

@Dag Bardzo dziękuję za odwiedziny i ciepłe słowa:)