Zdarzenie

[tomass77]

 

Zdarzenie

 

 

Zabrali go nocą. Półprzytomnego. Szeptał pod nosem nieznane słowa. Rozświetlony samochód pędził w niewiadomym kierunku. Czasem przystawał na moment by ruszyć za chwilę z impetem. Czuł niepokój. Na nadgarstkach uwierał sztywny metal. Co ja znowu odwaliłem? W głowie pojawiały się strzępy obrazów. Dał jakiejś kobiecie zielony banknot, potem trochę płakał nad swoim losem i spacerował jak zagubiony w lesie.

Wrzucili go do pokoju z białym światłem. Na plastikowym podwyższeniu leżał cienki koc. Położył się wystraszony. Zobaczył po drugiej stronie wychodek z nierdzewnej stali. Wyżej na ścianie błyszczał lekko niewielki guzik. Zabrali mu buty i dali jakieś szare ubranie. Drzwi zamknęły się z hukiem. W uszach pozostał mu szczęk zamka a w głowie myśli pędzące..

Zapatrzył się w sufit wysoki. Przypomniał sobie mieszkanie Józefa K. Wstrząsnął się i zrozumiał, że nie uśnie.

Leżał tak czas jakiś. Lęk rósł a ciało zaczęło sztywnieć. Mięśnie napinały się jak u lisa, który wpadł w pułapkę. Wiedział, że nie ma co marzyć o ucieczce. Przy mosiężnych jak do sejfu drzwiach znalazł srebrną skrzynkę i przycisk, który wcisnął gorączkowo. Z kratki odezwał się głos w obcym języku. Jak to było.. Wewnętrzny aparat zaczął panicznie przetwarzać słowa. Wszystko wymagało olbrzymiego wysiłku.

Sklecił jakieś prośby, bezsilność.. Był w nich strach i lęk przed tym co miało nadejść. Kazali mu się uspokoić i nastąpił trzask. Wcisnął guzik ponownie. I jeszcze raz. I jeszcze.

Poczuł że ona nadchodzi. Zamachnął się rękami chcąc odpędzić nadchodzący żar. Serce zaczęło walić mu w piersi niespokojnie.

Za chwilę a może godzinę wzięli go do innego pokoju. Robili zdjęcia, odciskał na szybie palce.. Ale wrócić już prawie nie mógł, napięte mięśnie nóg zesztywniały mu jak głazy. Dowlekli go i położyli na pryczy. Oddech zatrzymał się w nim na moment, ale wola życia a może odruch bezwarunkowy uruchomił na nowo ten mechanizm. Przymknął oczy i próbował być znowu nad wodą..

 

W końcu ocknął się i dostrzegł cień w przeciwległym rogu. Zdawał się wyciągać ręce do niego, w geście proszącym czy zapraszającym. Ale do czego lub dokąd? Z tyłu była przecież tylko zimna ściana, był zamknięty i tkwił w betonowej bryle niczym szczur w klatce.

 

Nad ranem wynieśli go z sali. Worek czarny szeleścił w dłoniach z gumy.