widok z dzwonnicy

[anna_rebajn]

To było małe miasto

z korzeniami w polach

domy zbiegały z góry

wprost pod koła pilnych spraw

wokół głównego placu

 

Podkręcał wąsa ratusz

oświetlony jak trzeba

porządnie

z dumną flagą przy wejściu

Jak mrówki w mrowisku spieszyli się ludzie

po urzędowe wypowiedzi

z należytą powagą tłoczone czarnym tuszem

Szanowny Panie

Szanowna Pani

burmistrz

 

Na pagórku kościoła

zaraz za murem wiśni i jabłoni

łopotał łagodnie Pan Jezus

na spróchniałym pniu

 

Nie powiedziałby nikt

że dźwiga każde słowo

że każde spojrzenie zdążył przybić do dłoni

żeby nie posiał go wiatr

 

Tylko deszcz przemywał zardzewiałe rany

Litowały się ptasie pióra nad sękami krzyża

Tymczasem

przymarzła kołatka do kaplicy

 

Wtedy spadł śnieg

i rozległa się cisza

niepewna jak ciąg dalszy

[bona]

Zaskoczyłaś mnie, czytam tak sobie bo czytam, zaczyna zabawnie wciągać, a tu w połowie 

inny klimat. Podoba mi się, jedyne ale mam do: po urzędowe wypowiedzi. Ten wersik zbyt pokrętny mi się wydaje,

jeżeli zgadzasz się z tym, pokombinuj coś, niech to będzie bardziej czytelne, bez tej przewrotności,

bo zbyt dużo tego może osłabić wiersz.

Pozdrawiam :)