Słowik

[Gość]

Krzyczałaś-
przytul mnie mocno!
zabierz duszę z moich rąk
nie mam już siły dźwigać życia

Wczoraj stałeś na parapecie
patrzyłeś przez szybę na nią
widziałeś jak płacze i śpiewać przestałeś

Potem odszedłeś
milczałeś zmarznięty w śniegu – nie rozumiałeś
nagle poczułeś jakbyś był człowiekiem
może poetą lub jej kochankiem
Ty znałeś ten ból i serce Ci pękło

Kim byłeś słowiku?

[Pansy]

error

[natalia]

nie gniewaj się Filip, ale ja to widzę tak :)

Krzyczała-
Przytul mnie mocno!
Zabierz z rąk duszę,
nie mam już sił dźwigać życia.

Słowik z parapetu
zaglądał do niej przez szybę.
Widział jak płacze,
przestał śpiewać.

Milczał w śniegu - nierozumiejąc,
gdy nagle poczuł się człowiekiem,
poetą lub jej kochankiem.

Poznał ten ból zbyt dobrze,
pękło mu serce.

Kim był?

................................

Już się tłumaczę ze zmian. Otóż, w jednym wierszu nie można się raczej zwracać do dwóch postaci, mówić do nich, a Ty najpierw piszesz krzyczałaś, a potem do słowika, co to on czuł i potem go zapytujesz o to kim był. Tak mi nie pasowało, co widać, więc poprawiłam w swojej wersji (bardzo bardzo swojej!). Końcówkę lekko zmieniłam, wydaje mi się, że raczej nie jej sens, ale tylko kwestię formalną zapisania, podobnie wyżej w kilku miejscach. No i interpunkcja (rozumiem tu przez nią również wykrzykniki i pytajniki oraz wyrazy rozpoczynane wielką literą, no bo te zastosowałeś tylko na początkach zwrotek), albo się jej trzymamy w całym wierszu, albo z niej rezygnujemy :)
Co do samej treści to całkiem nieźle; osobiście polubiłam wierszyk, bo jest wczesnowieosenny i przedstawia (mimo że tragiczną w skutkach) ładną uczuciowo sytację.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że masz rację i wykreślam słowo "sam" dziękuję i pozdrawiam Filip