Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Powiedz mi, powiedz, kim jesteś, albo ― czym?

 

Jesteś istotą

z materii,

nie-materii…

 

… tajemnym bytem z innego świata?

 

Metaforą, dziwnym określeniem…

 

… powiewem wiatru

w zimną

jesienną noc…

 

… kłującymi

kroplami

― zmrożonego deszczu ?

 

Znam jedynie ― twoje imię…  ― Skąd?

 

Nie wiem…

 

… ze snu, który przemknął ukradkiem, który płynął powoli jak drobinki kurzu

w padającej od okna słonecznej smudze…

 

… jak przyśpieszony oddech, przyśpieszone bicie serca,

kiedy wspinam się po kamiennych donikąd schodach…

 

W zimnym blasku księżyca szarzeją kwiaty, szara moja twarz odbita w lustrze…

 

Świecą w półmroku

przedmioty,

milczące popiersia…

 

… pozostawione w nieładzie dłuta…

 

Z rozrzuconych na podłodze

wyblakłych fotografii  

spoglądają umarli, zapomniani…

 

Kim jesteś,

albo

― czym?

 

Planety

wirują,

gwiazdy…

 

… życie to, czy śmierć?

 

Coś skrzypnęło w kącie pokoju, rozsychająca się klepka,

drewniana komoda

z zamkniętą szufladą na twoje imię…

 

Piszę palcem frazy

po blacie stołu,

w blasku nocy, w ciszy…

 

Za oknem

ogród,

umarłe drzewa…

 

… kroki jakiegoś spóźnionego przechodnia…

 

Zsuwam się z krzesła, przykładając ucho do wygładzonej latami epok podłogi …

 

Niknące dziecięce śmiechy,

szepty, pogłosy rozmów,

metaliczny zgrzyt tramwajów…

 

… warkoty przejeżdżających motocykli...

 

Stukoty, chrzęsty,

pokrzykiwania…

 

… zamyka się

i otwiera  

otchłań czasu…

 

… męczy mnie i sponiewiera nawrotami smutku,

 

natrętna

dusza…

 

… ciągnąca

w czeluść…

 

… w mrok zapomnienia…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2021-12-21)

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Kwiatuszek @Sylwester_Lasota @Nata_Kruk Dziękuję i pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Trollformel   Ten wiersz ma w sobie coś bardzo zmysłowego - owoce, burza, sad. Najbardziej spodobał mi się "smak wyciśniętych chmur" - piękna metafora, która sama w sobie mogłaby być tytułem całego utworu. :)  
    • @Poet Ka   W tym wierszu jest niesamowity, nieco intymny klimat - przejście od domowego przesądu o potłuczonym lustrze i siedmiu latach nieszczęścia do trzech dekad zwykłego życia - robi ogromne wrażenie. Końcówka o byciu "ciekawą modelką dla samej siebie" zostawia z masą pięknych myśli. Plastyczny, mądry tekst. 
    • porywamy sie do tańca  wszyscy razem machamy rękami i nogami dokoła siebie, wykręcamy numery, wskakujesz na mnie i pięknej, pięknej partnerki oczekujesz, obracasz mnie i rękoma, rękoma mnie trzymasz, bliskie wymiany impulsów i szybkie, szybkie ruchy  nóg   chwila przerwy proszę bo-ja-nie-na-dążam   przekrwione oczy próbują nadąrzyć przy tobie, depcze ci po palcach i zginam sie nie zgrabnie, rytm mój dziwny, dziwny a ciepły pot spływa, spływa po moich plecach, dość, dość chce ci szepnąć  ale ty patrzysz, patrzysz oczyma swymi i ujmujesz moje ramiona, śmiechem mnie obdarzając   ja już, już nie mogę chwila, chwila przerwy bo-ja-nie-na-dąż-am   wbijam ci piętę w palce spocone ręce wyślizgują sie z duetow krzyki i śmiechy dookola  a ty w popisowym stylu  obracasz mnie tysiąc tysiąc, tysiac razy kręci kręci mi sie w głowie na wymioty wymioty mi się zbiera o boże, o boże stop! ale ty obracasz mnie i w popisowym stylu wywracam sie na wszystkich   -mó-wi-łam-że-nie-na-dąż-am   leżę na ziemi i szybko oddycham i wszyscy sie patrzą na mnie znowu zepsułam imprezę
    • @aniat.   Piękna aliteracja na "cz" - aż czuć ten czerwcowy klimat!  Bardzo mi się podoba! :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...