Profiterole

[Lidia Maria Concertina]

Pociągi sa także po to, by jechać nimi przez nicość
Przez zagubione lasy i porzucone pejzaże
Można sobie popłakać patrząc na kończący się wrzesień i rozety pożółkłych paproci

Dom nabiera charakteru, gdy zapalisz w nim pachnące piżmem świece
W cieniu różowych zasłonek wspomnisz o podróży, która była miła, bo nikt nie jechał do tego samego miejsca co ty, a wasze cele nie rozpychały się o siebie władczymi łokciami ... 

 

Tak, teraz można odpocząć.
Owinąć się pledem spokoju i myśleć o światłach niepokoju w czynszowych klitkach, które kiedyś porzuciliśmy na rzecz innych  rozklekotanych zachcianek, tapicerowanych chciwości - w tej enklawie przytulnej pustki... 

 

Dziś młodzież ogląda w publicznych przestrzeniach pornografię,
nie mają pojęcia o porządnym parzeniu herbaty, czy wyrabianiu perkalowych czepków
Świat jest dla nich jednym wielkim czopkiem, którym próbują zatkać  ... siebie.

 

Liczę godziny do rana, kiedy wreszcie będzie można pójść do piekarni po gorący bochen chleba wiedząc że zawsze znajdzie się ktoś, z kim można będzie go łamać
Nocne niebo wie, kto cichym szeptem przygotowuje zaczyn ...
Warkocz komety - pleciona chałka

Croissant na niebie... Ach, ty! Spadający i przesłodzony: pełnią, która nie wypełnia... (Księżyc z zasady nie ma swojej drugiej połówki.) 

 

.... Jak to dobrze, że niebo rzadko miewa apetyt! Już się zbiera, już wychodzi 

na deszcz. 

[Corleone 11]

Lidio, zostawiam za Pomysł i Prostotę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Serdeczne pozdrowienia. 

Edytowane 12 Grudnia 2021 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)