Spacer po schronisku

[Antoine W]

 

Spacer po schronisku

 

Przygarnij mnie człowieku
przechodzisz obojętnie…
Ja stoję tu i czekam.
(a zimne kraty przy mnie).
I serce mi pęknie.

 

Jestem tak przezroczysty
że nikt na mnie nie patrzy.
Śmierć – ta mnie zauważy
I błogosławię ją za to…

 

Tu wszystko się może zdarzyć
a ja, nie mam nic, tylko Ciebie.
Jeśli mnie nie zauważysz
spotkamy się… W Twoim Niebie.

 

Tej mojej psiej duszyczki
zapyta Pan, u progu Nieba...
Czy zasłużyłeś, mój Człowieku?
Na ten jedyny – niepowtarzalny
błękit Nieba…

 

 

Edytowane 25 Listopada 2021 przez Antoine W
sugestie (wyświetl historię edycji)

[Rolek]

I piaszczyste wybrzeże...

[ZAKARION]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo ładne to!! :-)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zrezygnowałabym ze słowa.. niepowtarzalny.. a dwa ostatnie, dałabym w miejsce usuniętego,

jeżeli oczywiście pasuje Ci tak.

Spacer po schronisku zwykle jest smutny, fajnie, że ktoś o tym pisze.

Pozdrawiam.

 

[Antoine W]

@Nata_Kruk :) dzięki za pochylenie się nad tym smuteczkiem, bo też czasami (bo to są dość stare wiersze) mam ochotę To Coś doprowadzać do współczesności, ale poprawiam, naprawiam, tyko ogólnie. A jak czasem znajdę (w tej szufladzie, czy na uszkodzonej płycie CD) tylko szkic, zarys albo fragmenty i dam to na warsztat, to albo żarty sobie robią, albo nikomu się nie chce pomagać (sam czasami omijam warsztat, bo zamieszczony w nim u-twór w całości nadaje się do przemeblowania) dzięki jeszcze raz – przeczytam spacer jeszcze raz, uwzględniwszy twoje uwagi ;)

[Leszczym]

@Antoine W serio myślę, że zgrabnie układałeś słowa. Twoje wiersze wyróżniają się kompozycyjnie. Spora to wartość :))

[Antoine W]

@Nata_Kruk zmieniłem - dzięki za sugestie :)