Noc słowików

[Marsjanin]

Koniec tułaczki Słońca po niebie

na dzisiaj dosyć

swoje ostatnie promienie

 

związuje jak włosy

zaplata w warkoczyk

zamyka swoje bursztynowe oczy

 

za miodowe zachodzi obłoki

zasypiając w blasku złotym

ustępuje miejsca nocy...

 

znikł gdzieś kolor złoty

zrobiło się ciemno

Księżyc na niebo wkroczył

rozsypuje srebro

 

moja wyobraźnia już śni

podziwiasz ze mną nocy piękno

każda z gwiazd lśni

jak niesłychany klejnot

 

pół-srebrną ręką blasku

Księżyc gładzi Twoje lico

ach cóż to jest za nastrój!

Pozwólcie zaśpiewać słowikom

 

tyle czaru to ryzyko

za każdą źrenicą

wszechświat masz

co żyje tajemnicą

 

jest cicho

słyszę Twój chichot

 

uśmiechasz się jak zwykle w życiu

ale tak jak nigdy jeszcze

tulę Cię w Księżycu...