głosu ciszy czekając

[Adriana]

głosu ciszy czekając

 

trwam w zapomnieniu w ogrodzie z milionem ścian

głos już zaczął rozprzestrzeniać się po roślinnościach

wypełnia puste przestrzenie a ja pisząc codziennie

toczę walki z minotaurem by wyjść z labiryntu

 

samotność mnie dopada bo gubię się raz po raz

a nici szukałam i z każdej strony jej brak

 

głos ciszy ostatecznie przemówił

teraz gdy słowa tylko odchodzą

nie mam nic co mogłabym dać w zamian

by usłyszeć je na nowo nadchodzące

ostatni raz jeszcze

 

czekam więc spokojnie w milczeniu

na zewnątrz delikatnie krople deszczu

przypominają o swoim zapomnianym istnieniu 

 

czekam na to by znów żyć

czekam na to by znów marzyć

czekam na to by znów zginąć

 

zaprzestaję faktów myślenia

wsłuchuję się w zapomnienie

wypełniam nim każdy pierwiastek

 

zapomnieć na zawsze w przeszłość

nie zaglądać już nigdy, kara

czekam w milczeniu

czekam by znów zginąć

bo wiem, że mnie nie znajdzie

chociaż jego kły byłyby mi dziś uciechą

ale bawi się ze mną i wyjść nie pozwoli

i tak trwam z nim obok a tak daleko

i przestanę toczyć walkę

bo lubię tak trwać w zapomnieniu 

 

Edytowane 10 Listopada 2021 przez Adriana (wyświetl historię edycji)

[Gość Natalka16]

@Adriana Nie można obok tego wiersza przejść obojętnie. Ciekawe inwersje, co lubię.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tutaj raczej zbyteczna, niemniej to dobry wiersz, nawet bardzo :) chociaż może nie, cała strofa taka jest, właściwie wiersz. Mnie to pasuje,Pozdr.

Edytowane 10 Listopada 2021 przez Natalka16 (wyświetl historię edycji)