Sztuka cierpliwości
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 281
Dziś
przebyliśmy krótką drogę
na niej był skwar
i trochę patrzenia
bez zrozumieniagdy trafiłem do celi
opowiedziałem własną historię
trochę tak
jakbym zakrywał słońcepraca urwała się na chwilę ze smyczy
pobiegła na inną zmianęmoże nasza droga była odkupieniem win
wiem tyle, że musieliśmy się rozejśćjeśli światło zaprowadzi mnie na otwarty ocean
popłynę
ale to marzeniem
będzie tylko na jakiś czasbo przecież bardziej zależy mi na zrozumieniu
a im tego więcej
tym góry stają się wyższe
bo jedno z nas zamiast gwiazd
wybiera noc.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Posem · Opublikowano
Dziś przebyliśmy krótką drogę na niej był skwar i trochę patrzenia bez zrozumienia gdy trafiłem do celi opowiedziałem własną historię trochę tak jakbym zakrywał słońce praca urwała się na chwilę ze smyczy pobiegła na inną zmianę może nasza droga była odkupieniem win wiem tyle, że musieliśmy się rozejść jeśli światło zaprowadzi mnie na otwarty ocean popłynę ale to marzeniem będzie tylko na jakiś czas bo przecież bardziej zależy mi na zrozumieniu a im tego więcej tym góry stają się wyższe bo jedno z nas zamiast gwiazd wybiera noc. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@karenka Piękny wiersz o walce, jaką każdego dnia toczymy z chaosem i powierzchownością współczesnego świata. Świetny jest ten kontrast między „tanimi wizjami z pierwszego tłoczenia” a głęboką tęsknotą serca, która na szczęście ostatecznie wygrywa. Ten wiersz działa jak literacki hamulec bezpieczeństwa - zmusza do refleksji, budzi ze snu i przypomina, gdzie tak naprawdę bije źródło prawdy. Ostatnia strofa przynosi ukojenie i nadzieję. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Toyer Świetny pomysł - zażalenie do Nieba jako forma na gorzką refleksję o klimacie. Anioł, który zwraca odpowiedzialność ludziom, i personifikacja Ziemi jako kobiety z "uzasadnionymi kaprysami" dobrze łączą wątek ekologiczny z ironicznym komentarzem społecznym. Choć ostatnia linijka trochę zaskakuje. :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@andrew Podoba mi się personifikacja czasu, który "także tęskni" - to nadaje całości prawie fatalistyczny, ale spokojny ton. A na końcu akceptacja losu - brzmi bardzo kojąco. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@wiedźma Piękny tekst! Ta metafora „błota na butach” jako dowodu na to, że się idzie i doświadcza, niesamowicie do mnie trafia. Zatrzymanie na poboczu jest koniecznym momentem na złapanie oddechu i zyskanie dystansu. Brzmi jak pochwała własnego tempa w świecie, który wiecznie gdzieś pędzi.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się