W letargu kołysań krzyża

[Dawid Rzeszutek]

W letargu kołysań krzyża

Zachwycam się ścianami bez krzyży
Dziś tak odświętnie, bez kazania.
Czarne świece płoną, tęcza sen mży 
Bez odpowiedzi, bez nagłego pytania

Budować idziesz żywot tu w ruinach
Gdzie kamienie droższe od serca 
Marzysz o domu, marzysz o snach 
Wyjściu z cierniowej korony korca

A krzyże biją po głowie świętością 
Modlitwy zapraszają naszą ciemność
Do tańca w ogniu świecy z innością 
Innością co cmentarna jak ta kość 

Zbudujesz chore ściany od pustki 
Nalejesz z pustego dzbana wody 
Bez myśli starej, bez snu czystki 
Dążysz do deszczu, woli pogody

Powiesiłem Krzyż z całunem dnia
Gdy wahania woli są mi smutkiem
Deszczem do podlania wiary pnia
I modle się zawsze serca skutkiem

Autor: Dawid Rzeszutek

[Krzysic4 czarno bialym]

Tytuł fajny reszta jakoś mnie zmeczyla 

[Dawid Rzeszutek]

@Marcin Krzysica @Marcin Krzysica Witaj Marcinie.

 

Też często, nawet po sprawdzeniu tekstu kilka razy, mam podobne odczucia, ale jak zajrzę, po dłuższym okresie, miewam znacznie inne opinie, obiekcje, a nawet inne obrazy przypisuje do użytych metafor. Są teksty ciężkie, dla których trzeba kilku odczytów, zanim dojdzie treść jak wino w beczce do odpowiedniego smaku. Ja mieszam to wino z niebieskim atramentem, niszczę nagrobki na rzecz życia wiecznego lub nawet prowadzę miast do zbawienia, to do przeklęcia. Odwracam kota ogonem-rzec można, ale czy paranoja to nie najlepsze określenie dla obrazu człowieka w XXI w w jego dwudziestych latach — a być może nawet wiecznie, bo przecież, aby żyć, trzeba być nieco "popierdolonym" lub "innym" od tego co popularne, wszak z tego rodzi się prawdziwy charakter.

Wszystko wydaje się ślepe i szaleńcze, ale to chaos był na początku i będzie na końcu, bo to z niego wyłonił się porządek, który i tak upada na naszych oczach. ( tak de facto to dodam, że nie dość, że ludzkość to tylko iskra w czasie istnienia wszechświata, to upadamy częściej, niż wstajemy i zabijamy, jak żyjemy i umieramy głupsi, niż się rodzimy). Ciężar może być duży, być może nawet zbyt duży, by zwracać sobie głowę czytaniem, ale rozpadający się liść, suchy i delikatny, to czasem najlepsza pamiątka po cudownej chwili. Takich liści i chwil życzę ci przy mojej poezji.

 

Pozdrawiam!!

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  - byłem czytałem - bez echa - 

                                                                  Pozdr.