Pocztówka z Szanghaju

[Father Punguenty]

Zaledwie lśniące główki portu mijamy,

A chief stanowczo cała naprzód każe.

Wiśniowe światła z nostalgią żegnamy,

Cel mając przed sobą, potulni żeglarze.

 

Przez oceany, przez morza sine w dali,

Kędy konchy muszli na dnie śpiewają,

Tam mkniemy, mimo wód wezbranej fali,

Mimo burz i syren, co we mgle wzywają.

 

Choć ciasno nam pod ścianą z blachy,

Zimno, wiatr bezmiaru wód nie głaszcze,

Chociaż drwią z nas rozmaite patałachy,

My rżniemy prosto w Lewiatana paszczę.

 

A w każdym porcie zawijamy z fasonem.

Czy Singapur, Dhaka - nawet nie liczymy.

Gdzieś ktoś liczy, ktoś wydaje mamonę.

Kil znaczy wodę, zaś mila rejsu godziny.

 

Jeszcze jeden przesmyk, cieśnina, a za

Burtą jak na filmie się przesuwa Sahara.

Znów zadygocze na bębnach windy lina.

Na czas będziemy, chief nie śpi i się stara.

 

Wreszcie gwizdek, hol pręży się na biegu.

Przyjaźnie mrugają czerwone portu główki.

Pirs końcowy, cumujemy do brzegu, skąd

Pozdrawiają: chińskie, za dychę, tenisówki.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(wersja udźwiękowiona)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  te tenisówki super fragment - 

                                                                   Pozdr.